Karaman’dan dışarıya adım atmamış, mesleğimin mirası gözlem ve dikkatten yoksun biri olsam her şeye “oh ne âlâ!” derdim.“Karaman sadece Türkiye’nin değil dünyanın göz bebeğidir” diye fiyakalı fiyakalı cümle kurar, buna da inanırdım.Gördüğüm tek park Türk Dünyası Kültür Parkı, bildiğim tek kampüs Karamanoğlu Mehmetbey, yürüdüğüm tek cadde İstasyon olsaydı gönlümü hep ferah tutardım.İnsanoğlunun doğasında vardır; Doğduğu yeri sever, çocukluğunun yemeklerini özler, mazisini hafızasında renklendirir. İlk yuvamızın kokusunu unutmayız. Havasına, suyuna, eşimize, dostumuza hasretimiz bitmez. Böyle hissetmemiz genetik ve kültürel kodlarımızda vardır. Vatan sevgisinin bir cüzü gibidir, doğduğumuz topraklara sevgi hissi duymak. Kimse “Ben daha çok seviyorum” diyerek bir başkasıyla yarışa kalkamaz. Herkesin sevme biçimi, sevgiyi ifadesi farklıdır. Sevgiölçer yoktur. Şehir sevgisini ölçmek için kriter de yoktur. Vatan sevgisinde yarışa kalkanlara da, vatanı herkesten çok sevdiğini haykıranlara da uzaktan baktım, gülüp geçtim.

Kuru gürültüyle görünür olmak, bağırıp çağırmakla güçlü görünmek isteyenlerin yaygarasından yılmış olmalıyım ki, sakin ve nezaketle konuşan, ses tonu yumuşacık birini duysam içim huzurla dolar.

Bir zamanlar bir jean (kot) reklamı vardı. New York’ta bir gökdelende ABD’li iki yönetici konuşuyordu. Reklam filminin sonundaki cümle şöyleydi:“Bu Türkler de çok oluyorlar artık”Reklamın finali ise “Çok Oluyoruz” sloganıydı.

Karaman’dancom ve Uyanış’ta, Karaman kamuoyunun yakından tanıdığı kişilerle ilgili makaleler yazdım. En çok okunan yazılarım bunlar oldu.

Bir afiş gördüm. Karaman İsmetpaşa Caddesi’nde akşamın alacakaranlığında çekilmiş. Bomboş caddede, sokak lambalarının solgun sarı ışıkları ve kapalı iş yerleriyle adeta bir korku filminin çekimleri için hazırlanmış platoya benziyor.Afişin üstünde iç içe geçmiş kelimeler, birer ok gibi kalbe saplanıyor. Afişin ilk kelimesi “HAYDİ”Bu sözcük bir ünlem. Teşvik, uyarı ve ihtar sözü olarak kullanılır. Benim en sevdiğim hali “ Haydi Hayırlısı” diye kullanılan “Allah uygun olanını versin, hayırlı olsun” anlamında hayır temenni eden, iyilik dileyen şeklidir.“HAYDİ KARAMAN” nidasıyla gözümüzün içine içine giren afişte şunlar yazılı:“Yerel Esnafına Destek Ol!Alışverişini Yerel Esnaftan YapDüğününde, Cenazende, İyi Gününde, Kötü Gününde Yanında OlanEsnafına Sahip ÇıkKazanan Karaman Olsun”Afişin sahibi, Karaman Esnaf ve Sanatkarları Odaları Birliği. Karaman’ın muhtelif yerlerinde görmüş olmalısınız. Üzerine yağmur, kar yağacak, rengi yavaş yavaş solacak, rüzgar ve hoyrat eller kenarını köşesini yırtacak. Bir afişin ömrü ne kadar olur ki? Bir gün üzerindeki hiçbir kelime okunmaz olacak. Bir çığlığı ve bir gerçeği bildiren, bir döneme tanıklık eden yazılı belge kaybolup gidecek.

Fakir ama mutlu. Olur mu? Elbette olur. Fakirlik mutluluğa engel değil. Eğer mutluluğu sürgit bir iyilik hali olarak görüyorsanız böyle bir kişiyi dünyada bulamazsınız.

Hemen heyecanlanmayın. Hangi iş yeri, kimdir bu kişi diyerek meraklanmayın. Karaman’da değil, Türkiye’de bile değil.

Bu vebalin yüküne dünya dayanmaz. Taciz, acziyete düşürmektir. Güçsüz görülene, kendini güçlü görenin uyguladığı zorbalık biçimidir.

Ali Baba ve Kırk Haramiler masalını duymayanımız yoktur. Çocukluğumuzun en güzel masallarındandır. Umut yüklüdür. Bizleri, hırsızın, soyguncunun ve aç gözlülerin cezasız kalmayacağına inandırır. Adalet duygusunun kalbin ve beynin yükünü azalttığına en iyi örnek oluşturan masaldır.

Ben böyle bir iş için başvurmam. Ben, kendisine emanet edilmiş iş yerindeki kazana çırılçıplak soyunup uzanan ve süt banyosu yaptığını sanan edepsizlerin olduğu ortamda çalışmam.