Fakir ama mutlu. Olur mu? Elbette olur. Fakirlik mutluluğa engel değil. Eğer mutluluğu sürgit bir iyilik hali olarak görüyorsanız böyle bir kişiyi dünyada bulamazsınız.
CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu’nu, bütçe görüşmeleri sırasında dinledim. Bütçe görüşmeleri, gazeteciliğe başladığım 1980’lerden 2000’lere kadar siyasi parti liderlerinin en fiyakalı konuşmalarına sahne olurdu.
Kemal Kılıçdaroğlu’nun konuşması bana o günleri hatırlattı. Üzerinde çok çalışıldığı ve emek verildiği belli olan bir konuşma yaptı. Çok ilginç tespitlerde bulundu, yüreğe dokunan cümleler kurdu. Coşkulu, sürükleyici, vurucu ve zihinlerde yer edecek bir konuşmaydı. Rakibinin zayıf yerine çalışan boksör gibi seri çalıştı, saydırdı, saydırdı, puan üstüne puan aldı.
Beşli çete diye başlayan ifadeleri kullanırken, bir anda ekrandan Kemal Kılıçdaroğlu kayboldu, yerine Yaşar Usta geçti. “Ne oluyor böyle?” diye gözlerimi ekrana iyice yaklaştırdım, sese kulak verdim.
Sadık Şendil’in senaryosunu yazdığı, Ergin Orbey’in yönettiği, baş rollerinde Münir Özkul, Adile Naşit, Tarık Akan ve Itır Esen’in oynadığı, 1975 yapımı Bizim Aile filminin Yaşar Ustası vardı ekranda.
Yaşar Usta’nın unutulmaz repliğiydi televizyondan gelen ses.
“-Bak Beyim! Sana iki çift lafım var. Koskoca adamsın, paran var, pulun var, her şeyin var. Binlerce kişi çalışıyor emrinde. Yakışır mı sana ekmekle oynamak? Yakışır mı bunca günahsızı, çoluğu çocuğu karda kışta sokağa atmak, aç bırakmak? (……)
Sen büyük patron, milyarder, para babası, fabrikalar sahibi Saim Bey! Sen mi büyüksün. Hayır, ben büyüğüm. Ben, Yaşar Usta. Sen benim yanımda bir hiçsin, anlıyor musun, bir hiç. Gözümde pul kadar bile değerin yok. Ama şunu iyi bil! Ne oğluma ne de gelinime hiçbir şey yapamayacaksın. Yıkamayacaksın, dağıtamayacaksın, mağlup edemeyeceksin bizi. Çünkü biz birbirimize parayla pulla değil, sevgiyle bağlıyız. Bizler birbirimizi seviyoruz. Biz bir aileyiz. Bunu yıkmaya senin gücün yeter mi sanıyorsun?
Dokunma artık aileme, dokunma çocuklarıma, dokunma oğluma, dokunma gelinime. (……)”
Sonra ekranda yine Sayın Kılıçdaroğlu belirdi. Zihnim bana oyun oynamıştı ve bu oyunu çok beğenmiştim.
Herkesin “freninin patladığı” ve “yıldızının parladığı” anlar vardır. Yaşar Usta, bu iki anın kesiştiği noktada Saim Beyin karşısına çıkıp, içinde biriktirdiklerini bir bir saydı. Yaşar Usta’yı bugün bile hatırlıyorsak bu sözleri söylediği içindir.
Sayın Kılıçdaroğlu, Yaşar Usta olmak için demek ki bu günü beklemiş. O konuşmayı bir de bu açıdan dinleyin.
Sayın Kılıçdaroğlu, partisinin grup toplantısında alışılmış yavan konuşmalarına bir kez ara verip, milletvekillerinin arasına otursa, Bizim Aile filminin sadece bu sahnesi yayına verilse, Yaşar Usta yad edilse. Replikte herhangi bir değişiklik yapılmadan sunulacak olan Yaşar Usta’yı bağrına basacak çok insan çıkacaktır.
Türk filmlerinin ana teması fakir ama mutlu çiftlerdir, yoksul ailelerdir. Bizler bu filmlere bayılırız. Çünkü sonu mutlu biter. Böylece Münir Baba’yı da rahmetle anmış oluruz.
Yaşar Usta’yı bağrımıza basmıştık. Yaşar Usta’yı çok sevmiştik. Hala çok seviyoruz. Onu çok özledik. Biliyoruz o gelmeyecek. Yeni bir Yaşar Usta neden gelmesin?
Ahmet Tek