“Her gün bir konaktan göçmek, akar su gibi dona kalmamak gerek.

Erzurumlu ölmüş. Kendini cennetle cehennem kapılarının ortasında bulmuş.

Üniversite öğrencisiydim ve benden yaşça büyük bir ağabeyle bir konuyu tartışırken, “Gazetelerden üç beş yazarı takip edip fikir sahibi olunmaz. Fikrin ve bilginin kaynağı kitaplardır.” dediğimi hatırlıyorum.

Niyetim kimseyi üzmek, kırmak, incitmek değil. Birilerini rencide etmek aklımın ucundan geçmez. Gerektiğinde o işi de layıkıyla yaparım. Karaman’da kültürel ve sosyal etkinlik adına yapılan ne varsa beni sevindirir.

Kabak çekirdekli, gavurgalı, şepit ekmekli, tahinli, pişili, hacı lokurlu, Karaman’ın boğazlar meselesine ait ilginç bir yazı okumak istiyorum diyenler lütfen buraya… Ankara Kızılay’daki mekanların önünde duran elemanların bir yandan sigara tüttürürken diğer yandan müşteri çekmek için önlerinden geçenlere söylediği “buyrun, buyrun” gibi oldu ama varsın olsun.

Hazreti Muhammet (sav) Medine pazarında alışveriş yaparken bir buğday yığını dikkatini çekti. Yığına elini daldırıp çıkardı. Parmakları ıslandı. Satıcıya ıslaklığın sebebini sorduğunda, yağmurdan kaynaklandığı cevabını aldı. Bunun üzerine Hz. Muhammet, “Öyleyse insanların görmeleri için ıslak olan kısmı üste koyman gerekmez miydi?” dedi. Satıcı, kuru ve ıslak olan buğdayı ayırmadan satışa sunmak suretiyle insanları aldatmak istiyordu. Hz. Muhammet, “Müslümanlar arasında aldatma olmaz! Bizi aldatan, bizden değildir!” diye satıcıyı uyardı.

Kız Kulesi’nin Boyası, Fanatiklerin Foyası

Mehmet Akif, “Allah bu millete bir daha İstiklâl Marşı yazdırmasın” diye dua etti. Milletine armağan ettiği İstiklâl Marşı’nı, yedi eserinden oluşan Safahat adlı kitabına almadı. Mehmet Akif, bu durumu Eşref Edip’e şöyle anlattı: “İstiklâl Marşı’nı milletime hediye ettim. O milletindir, benimle alâkası kesilmiştir. Zaten o milletin öz malı ve eseridir. Ben yalnız gördüğümü yazdım.” Kültür Sanat Muhabirleri Derneği’nin davetiyle gittiğim […]

Zihnimin konukları arasında yer alan değer verdiğim her ismin bende bir sözcük karşılığı vardır. Ünlü edebiyatçı Goethe “ışık” ve “güneş”tir. Goethe “Işık, biraz daha ışık” diyerek son nefesini vermiş. Ölümünden bir süre önce de dağların arkasında yitmekte olan güneşi göstermiş ve “Batarken bile büyük” demiş.

Her canlı ölümün kucağına doğar. Ölüm, doğumumuzun ilk ödülü, hayatın sona ermesi ve bu dünyanın tek gerçeği. Ölüm, ömür adını verdiğimiz yaşam mücadelesinin iniş çıkışlı güzergahının son durağı. Ölüm, bize gelmeden önce sevdiklerimizi ve tanıdıklarımızı yolumuzdan birer birer alan emanetçi.