Karaman’da onun adını duymayan, bilmeyen yok. Adı mahalleye, okula, parka ve bir vadiye verilmiş. Şehrin en merkezi yerinde heykeli var. Dünyaca ünlü bir denizci ve Karamanlı. Yaygın kullanılan adıyla Pirî Reis. Çok önemli bir şahsiyet. Her Karamanlı onun hakkında yüzeysel de olsa bilgi sahibi olmalı.

Karadağ’ın yılkı atlarını duymayanınız yoktur. Onlar artık Karadağ’la özdeşleşti. Koruma altındalar. Jandarma at hırsızlarına göz açtırmıyor. Karaman gezimde Madenşehri ve Üçkuyular’a gittim. Aracımız uygun olmadığı için Karadağ’a çıkamadık, atları görebileceğimiz noktaya da gidemedik. Yıllar önce Karadağ’daki yılkı atlarının fotoğraflarını çekmiştim. Ardından Afyonkarahisar-Uşak sınırlarındaki Akdağ’da kamp kurmuş, burada da yılkı atlarını çekmiştim. Yılkı atlarını, sarnıç ve yalakları görememiş olmaktan keyfim kaçmışken, […]

“Kuru laf karın doyurmaz.” ( Türk atasözü)

Hiçbir güzellik boşa gitmez. Her güzel iş mutlaka karşılığını bulur. Bugünkü yazım, Karaman’ın Dervişi’ne, şair kalpli, hassas, şehir sevdalısı, verimli bir sanatçının ödül üstüne ödül almasına yönelik olacak.

“Vay be!” demişim; “Bu kadar oldu mu? Üzerinden 34 yıl mı geçmiş? Zaman bu kadar hızlı mı akmış? Oysa daha dün gibi!”

O, ölünceye kadar her gün yedi zeytinle yaşamaya razı bir bilge.O, bir aydın; gerçeğin ve hayatın ışığını arayan dertli adam.O, karanlıklar içinde harf harf biriktirdiği körpe fidan hükmündeki kelimeleri fikir potasında şekillendirip asırlık çınarlara dönüştüren üstat.O, sessiz, derin ve birikimli adam 36 yıl önce, 13 Haziran’da beden olarak aramızdan ayrıldı. Mezarı Karacaahmet’tedir. Allah rahmet eylesin.

Haziran, tabiatın kokusunun en yoğun olduğu, çiçeklerin maratona çıktığı aydır. Tabiatın en güzel kokusu nedir sorusuna verecek cevabım yoktur ama hazirana en yakışan kokuyu sorsalar “iğde çiçeği” derim.

İnsanların güz yaprağı gibi döküldüğü, güçlü kuvvetli olanların cenkten cenge koştuğu, geride kalanların yoksullukla boğuştuğu bir dönemde yaşadım. Bir sultan kızıyım. Bir bey karısıyım. Bir padişah bacısıyım.

Ben şanslı biriyim, şükürler olsun. Karaman’daki ilk günümdü ve yine şansım geldi beni buldu. Bir şehrin meydanında coşkulu bir ortamın parçası oldum ve bir tek yürek halinde atan büyük bir kalabalığın sevincini paylaştım. Karamanspor’un, Ordu 1967’yi kendi sahasında üstün bir oyunla 2-0 yendiği maçı Aktekke Meydanı’nda dev ekrandan izledim.

“Her gün bir konaktan göçmek, akar su gibi dona kalmamak gerek.