Ahmet Tek

Türkiye, ekonomide seferberlik, adalet ve hukuk sisteminde reform için bir kez daha umutlandı.

Türkiye’nin sosyo-kültürel, sosyo-ekonomik yapısında hızlı kırılmaların gerçekleştiği dönemler vardır. Bu dönemlerde güç ve kudret sahipleri sözlerinin üzerine söz söylenmesine tahammül edemezler. Her eylemlerinin, her önerilerinin alkışlarla kabul edilmesini beklerler.

Futbol kendime en uzak gördüğüm spor dalıdır. Çocuklukta mahalle aralarında koşturmaktan ve ayağıma denk gelmişse vurmaktan öte futbol ve topla ilgim olmadı.Karaman’ın futbolcularını ve futbol tarihini de hiç bilmem. Bununla birlikte bugünkü yazım, Karaman’da top koşturmuş kişilere ilişkin olacak.Karamanspor’un bir dönemler file bekçiliğini yapan Talat Kaya’nın ölüm haberini okudum. Allah rahmet eylesin. Tanışmadık, bir arada olmadık ama ben onu uzaktan tanırdım. Kendimce bir de lakap bulmuştum: Kibar Macır.Talat Kaya, Seki Çeşme Mahallesi’nde, Hacı Ahmet Amca’nın değirmeninin bitişiğindeki çinko kaplı kapıya sahip, Mehmet Armutlu’nun evinde kiracılık yapan macır ailenin çocuğuydu.

Ben böyle bir iş için başvurmam. Ben, kendisine emanet edilmiş iş yerindeki kazana çırılçıplak soyunup uzanan ve süt banyosu yaptığını sanan edepsizlerin olduğu ortamda çalışmam.

Ali Baba ve Kırk Haramiler masalını duymayanımız yoktur. Çocukluğumuzun en güzel masallarındandır. Umut yüklüdür. Bizleri, hırsızın, soyguncunun ve aç gözlülerin cezasız kalmayacağına inandırır. Adalet duygusunun kalbin ve beynin yükünü azalttığına en iyi örnek oluşturan masaldır.

Bu vebalin yüküne dünya dayanmaz. Taciz, acziyete düşürmektir. Güçsüz görülene, kendini güçlü görenin uyguladığı zorbalık biçimidir.

Hemen heyecanlanmayın. Hangi iş yeri, kimdir bu kişi diyerek meraklanmayın. Karaman’da değil, Türkiye’de bile değil.

Fakir ama mutlu. Olur mu? Elbette olur. Fakirlik mutluluğa engel değil. Eğer mutluluğu sürgit bir iyilik hali olarak görüyorsanız böyle bir kişiyi dünyada bulamazsınız.

Kimsenin huyu suyu birbirine benzemez. Hepimizin alışkanlıkları ve zevkleri farklı farklıdır. İyi ki böyledir. Aksi halde hiçbirimiz ikinci ben’iyle geçinemezdi. Herkes “ben” olunca gerçek “ben” yaşayamazdı.

Türkiye’de bir yılda iki kez kutlanan bayramımızı bilen var mı?