Tren gelir hoş gelirLey ley limi limi ley.Sefa gelmiş hoş gelmişLim lim güzel gel bize.

Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi’nden Ankara’ya yanık kokuları geliyor. Karaman’da olsam, kokunun kaynağını da ateşin çıktığı yeri de hemen bulurdum. Uzaktayım. Yazılarımı mesnetsiz yazmam, sorup soruştururum. Belge isterim, iyice emin olduktan sonra okurlara aktarırım.

Karaman’da işlerin nasıl yürüdüğüne akıl sır erdiremiyorum. Öyle bekleyen işler var ki, kimse kılını kıpırdatmıyor. “Böyle ihmalkârlık olur mu” diye içim içimi kemiriyor. Devlet servet harcayıp öyle güzel işler yapıyor ki, yine aynı, kimse aldırış etmiyor. Anlayacağınız bir vurdumduymazlık, bir umursamazlık… Yoksa bilmemekten mi, yetersizlikten mi? Sizler daha iyisini bilirsiniz.

Unutulmaya yüz tutsa da “Sıçan geçer yol olur” diye bir atasözümüz vardır. Küçük de olsa, olumsuz veya kötü bir işin yapılmasına göz yumulursa, bunun ardından daha büyükleri gelir ve birçok kişi olumsuz ve kötü işleri yapmaya başlar. Einstein, “Dünya kötülük yapanlar yüzünden değil, seyirci kalıp, hiçbir şey yapmadan durup izleyenler yüzünden tehlikeli bir yerdir” demiş.

Ne bu kardeşim? Mektup mu kaldı? Mektup yazacak kişi de kalmadı, mektubu okuyacak kişi de… Mektup öleli çok oldu. Tüm mektuplar, kefene benzeyen beyaz zarflarıyla defnedileli yıllar oldu. Ölmüşü diriltmenin, geçmişi canlandırmanın imkansız olduğunu bilmiyor musun?

Onun kadar yüzüne tebessüm yakışan, onun kadar muhatabının gözünün içine derinden bakan, onun kadar temiz ve bakımlı, onun kadar nezaketli, sevecen, sakin, alçakgönüllü, açık sözlü, duygusal, kanaatkar, onun kadar çok yönlü, onun kadar tarz bir başka kişi düşünemiyorum.

Rahmetli Bekir Sıtkı Erdoğan’ın ” Karaman” şiirinin son dizesindeki, “Velhasıl şu Karaman / Yazıla yazıla bitmez” tespiti, üzerinden yıllar geçse de değerini kaybetmedi, kaybedecek gibi de gözükmüyor. Sık olmasa da Karaman’dan öyle güzel, öyle duygulu, öyle incelikli haberler alıyorum ki, gönül telimi titretiyor. Uzun bir yazı. Daha kısa yazmaya elim gitmedi. Böyle güzel haberleri her zaman duymuyoruz.

De ki: Herkes, kendi yaratılışına ve karakterine göre davranır. (İsra Suresi, 84)

İngiliz Kraliyet Akademisi üyesi, kraliçenin özel doktoru, matematikçi ve yazar John Arbuthnot, döneminin yergicilerindenmiş. Ünlü sözlerinden biri, 300 yıl önce söylemesine rağmen, günümüzde de tekrarlanan “Her siyasi parti, kendi yalanını yutarken ölür” sözüdür.

Ben ismini ilk duyduğumda henüz “Baba” değildi. Kaytan bıyıklı, uzun favorili, briyantin saçlı, kısık gözleriyle aynı noktaya bakan, takım elbiseli, şık giyimli, çiçeği burnunda bir gençti. Çok iyi bağlama çaldığı ve başka özellikleri bir şehir efsanesi olarak anlatılırdı.