Ahmet Tek

Karaman’da geçen bir ömür… Binlerce ilkokul öğrencisine hizmetle geçen bir ömür… Yoksullukla, geçim derdiyle geçen bir ömür… Sekiz güzel evlâda adanan bir ömür ve bütün bunların üstünde Allah’a kulluk bilinciyle geçen bir ömür… Allah, böyle bir ömrü, tertemiz bir maziyi, geride dua edecek güzel evlâtlar bırakmayı herkese nasip etsin.

Yeni yılda değişim bekleyenler!Yeni yıldan değişim bekleyenler!Umutlarınızı kaybetmeyiniz.Değişimi yıldan değil, başkalarından değil, kendinizden bekleyin.Değiştirme gücüne sahip olduğunuz tek varlık kendinizsiniz.Sayılar değişince hayat değişmiyor.Sayıların artması, umutları çoğaltmıyor.Sayıların artması bizim kalitemizi artırmıyor.2022’nin 2021’den büyük olması, bizim insanlığımızı büyütmüyor.

Yılın son yazısını, Karaman’dan sıcacık bir fotoğrafın çağrışımları ışığında yazmak istiyorum. İsmail Hacı Tekkesi, Karaman’ın manevi duraklarındandır. İsmail Hacı Tekkesi, torunu Yunus Emre dolayısıyla yeniden hatırlandı. İsmail Hacı Tekkesi’ne ait birçok kez yazı yazdım. Ama yazılarımdan hiçbiri, bana ulaşan bu fotoğraflardaki sıcaklığı verecek kadar derin değildi.

Yeni yıl kapıyı çaldı. Hoş gelsin. “Gökten yeryüzü ne ne yağarsa yer ne kaçabilir, ne de çare bulabilir.” Dünya döner, gelen gider. “Gece ile gündüzün birbiri peşinden gelmesinde” hikmet vardır.

Tren gelir hoş gelirLey ley limi limi ley.Sefa gelmiş hoş gelmişLim lim güzel gel bize.

Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi’nden Ankara’ya yanık kokuları geliyor. Karaman’da olsam, kokunun kaynağını da ateşin çıktığı yeri de hemen bulurdum. Uzaktayım. Yazılarımı mesnetsiz yazmam, sorup soruştururum. Belge isterim, iyice emin olduktan sonra okurlara aktarırım.

Karaman’da işlerin nasıl yürüdüğüne akıl sır erdiremiyorum. Öyle bekleyen işler var ki, kimse kılını kıpırdatmıyor. “Böyle ihmalkârlık olur mu” diye içim içimi kemiriyor. Devlet servet harcayıp öyle güzel işler yapıyor ki, yine aynı, kimse aldırış etmiyor. Anlayacağınız bir vurdumduymazlık, bir umursamazlık… Yoksa bilmemekten mi, yetersizlikten mi? Sizler daha iyisini bilirsiniz.

Unutulmaya yüz tutsa da “Sıçan geçer yol olur” diye bir atasözümüz vardır. Küçük de olsa, olumsuz veya kötü bir işin yapılmasına göz yumulursa, bunun ardından daha büyükleri gelir ve birçok kişi olumsuz ve kötü işleri yapmaya başlar. Einstein, “Dünya kötülük yapanlar yüzünden değil, seyirci kalıp, hiçbir şey yapmadan durup izleyenler yüzünden tehlikeli bir yerdir” demiş.

Ne bu kardeşim? Mektup mu kaldı? Mektup yazacak kişi de kalmadı, mektubu okuyacak kişi de… Mektup öleli çok oldu. Tüm mektuplar, kefene benzeyen beyaz zarflarıyla defnedileli yıllar oldu. Ölmüşü diriltmenin, geçmişi canlandırmanın imkansız olduğunu bilmiyor musun?

Onun kadar yüzüne tebessüm yakışan, onun kadar muhatabının gözünün içine derinden bakan, onun kadar temiz ve bakımlı, onun kadar nezaketli, sevecen, sakin, alçakgönüllü, açık sözlü, duygusal, kanaatkar, onun kadar çok yönlü, onun kadar tarz bir başka kişi düşünemiyorum.