“İster gül ister ağlaKara bahtlı Karaman’a Bu kadarı çok fazlaDerdi bitmez yana yana”

Ak Parti iktidarının ilk atağı ve icraatı neydi, hatırlayanınız var mı? Siz yorulmayın, ben söyleyeyim: Yollar.

TEKKENİN YOLLARI TAŞLIDIR ALLAH! KARAMAN’IN GÖZLERİ KAPALIDIR ALLAH!

Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi Rektörü Namık Ak, göreve başladığı tarihten itibaren Karaman’da gündemin bir numarası olacağının sinyalini vermişti. Öyle de oldu.

Yazılarımı takip eden okur bilir; politikanın uzağındayım. Anlayış züğürtleri beni siyasetin bir odasına kilitlemeye niyetlenseler de öyleyim. Bu, politikaya kayıtsız kalan ve politika konularına değinmeyen biriyim anlamına gelmez. Siyasetin sığ sularında ıslanmaktan korkarım. Toplumsal ve sosyal olaylara, bir siyasi görüşün dar çerçevesinden bakmayacak bilince yıllar önce ulaştım.

Bu yazı için giriş niteliğinde olmak üzere öncelikle şu satırları dikkate almanızı rica ederim:

VARAN 1; Bu Kadar da Olmaz ki! Bu Müjdeyi Paylaşacak Bir Yönetici Çıkmadı

Üniversitenin son yılıydı. Ankara’ya gitmek için eski garaja geldim. Otobüs birkaç dakika sonra hareket edecekti. Eşyam çok değildi. Annemin hazırladığı yiyeceklerin konulduğu bir koli ile giyeceklerimin bulunduğu bavul vardı.

Aman, aman! Yanlış anlaşılmasın. Bu söz bana ait olmadığı gibi, yeni de değil. İlk kez duyduğum günlerin üzerinden yıllar geçti. Unutmadım, ne zaman hatırlasam, gülümserim.

O, Türkmen dervişiydi; sessiz, sakin, içe dönük, kimse hakkında kötü söz etmeyen biriydi. Ağırbaşlı, mütevazı, gülerken bile kendini frenlemekten geri kalmayan bir Türkmen oğlu. Çatık kaşları yaratılışındandı. Yumuşak kalpli, sevecen insanlardandı ve o benim çocukluk arkadaşımdı.