Türkiye büyük ülke. Bu lâfı her yerde gönül rahatlığıyla söyledim. Ömrüm oldukça da söyleyeceğim. Türkiye’nin büyüklüğü toprağından, nüfusundan, sosyo-ekonomik gelişmişlik açısından ziyade, birikimli, donanımlı ve liyakatli insan kaynağına sahip olmasından.

Üniversitenin son yılıydı. Ekonomi okuyordum. Ankara’ya gitmek için terminale geldim. Otobüs birkaç dakika sonra hareket edecekti. Eşyam çok değildi. Annemin hazırladığı yiyeceklerle dolu bir koli ile giysilerimi koyduğum bir bavulum vardı. Muavine verdim, bagaja koydu. Babamın elini öpmek için uzandım, elini omzuma attı. Beni kendine çekti ve alnımdan öptü. Yüzüme baktı, bir daha öptü. Avucundaki parayı cebime soktu. “Yolun açık olsun. Okulun bitiyor. İnşallah iyi bir işin olur. Çok emek verdin” dedi.Asıl emek veren oydu.

CHP’li belediyelerin öncülük ettiği ve çok ucuza yemek hizmeti verilen kent lokantalarını duymayanımız kalmadı. Pandemi ve yüksek enflasyonla beraber lokantaların fahiş fiyat uygulamasına karşı çözüm getirmese de dar ve orta gelirlilerin dışarıda yemek yemelerine imkan sağlayan bir uygulama. Tekirdağ Büyükşehir Belediyesinin seyyar kent lokantasını bile gördüm. Bir tır, gezici lokanta hizmeti vermek üzere dönüştürülmüş. Her güzel hizmete gıpta ile bakarım ve her hayırlı hizmeti sunanlara yürekten dua ederim. Yeter ki hizmet aşkı olsun, her iş yapılır, her işin altından kalkılır.

Akçaşehir’de Elma Yetiştirme Yarışmasının birincisi ve ikincisi kadın üreticiler oldu.

Bugün ilk ve orta dereceli okullar açıldı. Her okul açılışında çocukluğuma giderim. Kitap, defter, kalem ve diğer okul malzemelerini almak için beklemeye sabrımın olmadığı günler. Nasıl unutulur? O günlerin gözde mekânı Tartan Kitabevi. Üç kuşağa hizmet vermiş bir küçücük iş yeri. Şimdi yerinde yeller esiyor.

“Gençlerimizi merhamet aşısıyla büyütmezsek, merhametin kumaşıyla onları dokumazsak, içlerine bir merhamet mayası atmazsak, ülkemizin yarınları tehlike altındadır.”(Prof. Dr. Kemal Sayar)

Yeter ki iste! Günümüzün sloganı. Kişisel gelişimcilerin dilinden düşmeyen cümle. ‘Yeter ki iste’ cümlesinin gücüne örnek gösterebileceğimiz bir eylem Karaman’da gerçekleşti. 1,5 veya 2 aydır susuzluk çektikleri ifade edilen yılkı atlarının su sorunu, bir günde, birkaç saat içinde geçici de olsa çözüme kavuşturuldu.

Karaman’da yılkı atları 1,5 veya 2 aydır susuzluk çekiyormuş. İddiaya göre, Karadağ’daki sarnıçlarda su kalmadığı, yalakların boşaldığı bazı duyarlı vatandaşlarca yetkililere bildirilmiş. Buna rağmen harekete geçilmemiş. Daha önceki yıllarda Karaman Belediyesi ve İl Özel İdaresi tankerle su takviyesi yaparken bu yaz yılkı atları kimsenin umurunda olmamış.

Tebrikler Akçaşehir

Vicdansızlık, utanmazlık, alçaklık parayla değil ya! Cibilliyet meselesi. Cibilliyetsizler Karadağ’ın yılkı atlarını susuz bıraktılar. Ağustos ayının dayanılmaz sıcağında, zirvelerden su içmeye inen yılkı atları, boş yalaklarla karşılaştı. Vicdansızlar, sarnıcın metal kapağını parçalayıp, şamandıraları kırdı. Su boşa akıp, sarnıç boşaldı. Yaz boyunca su ihtiyacını buradaki yalaklara dolan su ile karşılayan yılkı atları bir süredir sıkıntıda.