Çiçek Abbas, Sinan Çetin’in yönetmenliğini yaptığı ve baş rollerinde Şener Şen, İlyas Salman ve Pembe Mutlu’nun yer aldığı, 1982 yapımı bir komedi – drama filmidir. Yeşilçam klasiklerindendir. Replikleri hafızalarımızdan çıkmayan filmdir. İlyas Salman’ın oynadığı Çiçek Abbas’ın, Şener Şen’in canlandırdığı Şakir’e, mahalle kahvesinde söylediği “Herkese benden çay, Şakir’e yok” dediği sahneyi unutmak mümkün mü?

Çay Çağı – Çay Lav Yu Ecevit Çay Tiryakisiydi, Çay Özal’ın Başını Çok Ağrıttı, En Çok Çay İçenler Milli Görüşçülerdi.

Ağrı Dağı Efsanesi Değil, Gerçek ÖyküErdoğan’ın civa gibi olduğu yıllardan, filmlere sahne olacak bir hatıra…

29 yıl genel müdürlük yapan, 28 bakan ve 6 cumhurbaşkanı ile çalışarak tarihe geçen hemşehrimiz kimdi?O, caminin eşiğinde durdu. Kendisini içeriye çağıran genel müdüre “Giremem, size sebebini anlatmak isterim” dedi.

Sevmediğim, duyduğumda rahatsız olduğum iki beylik sözden ilki “Biz bir aileyiz” kalıbıdır. “Biz bir aileyiz” sözü, öyle bir kalıp ki, hangi madenden döküldüğünü kimse bilmez ve kaldırmaya kimsenin gücü yetmez. Bu sözü kullanmak için fırsat kollayan, yakaladığında da hiç kaçırmayan kişi, gerçekte “Ben ailenin reisiyim” mesajını veriyordur.

Koyunlar ve keçiler birlikte otluyormuş. Önlerine dere çıkmış diyeceğim ama memlekette dere kalmadı. DSİ hepsini halletti. Kalan derelerin suyu da kuraklıktan kurudu. Koyunlarla keçilerin önlerine hendek çıkmış ve atlamaları icap etmiş.

Karaman’da Bir Dönemin Perde Arkasını Merak Edenler, Bu Makale Sizler İçin.Partisinin Adayına Destek Yerine Köstek Olmak Nasıl Bir Duygudur?

“Bir payitaht daima payitahttır.” Benim okumalara doyamadığım en kıymetli yazarım Ahmet Hamdi Tanpınar, böyle söylemiş. Bu veciz sözü Beş Şehir adlı kitabında Konya’yı anlatırken kullanmış. Tanpınar, Ankara, Erzurum, Konya, Bursa ve İstanbul’u anlattığı deneme türündeki klasik eserinde tamı tamına şöyle yazmış: “Bir payitaht (başkent) daima payitahttır (başkenttir). Ne kadar susturulursa susturulsun yine konuşur.”

Bu yazı, “yumurta mı tavuktan, tavuk mu yumurtadan çıkar” paradoksunun bir benzeri olacak. Yani köken ve ilk neden problemini hatırlatacak. “Okur mu yazarı bulur, yazar mı okuru” sorusuna yanıt aramaya çalışacağım.

Gurbetçi vatandaş, Hollanda’da yaşıyor. Adı, Ali Yağcı. Kırk yıl önceden tanıyorum. Karaman’ın nezaketli ve meraklı gençlerinden biri olarak hatırlıyorum. Daha sonra yurtdışına gitmiş. Birkaç yıl önce karşılaştık. Kendini geliştirmiş, hobiler edinmiş. Mayası ve kültürü sağlam olduğu için yıllar ona değer katmış. Yine nezaketli, yine saygılı, yine meraklı ve Karaman sevdalısı…