Hocam, önce ellerinizden öperim. Siz, ne güzel bir örneksiniz. Siz, ne incelikli bir insansınız.
Siz, Karaman’a Saadet Asrı’ndan bir esinti getirdiniz.
Siz, Karaman’da 1400 sene sonra bir sünneti ilk uygulayan kişi oldunuz.
Siz, ilk kez bir öğrencinin kaybının telafisi için kapısını çalan hoca oldunuz.
Hocam, sizden yaşça büyüğüm. Sizi hiç görmedim, adınızı da hiç duymadım.
Maalesef güzel insanlar sessizdirler. Onların sesini duyuran olmaz, isimlerini zikreden olmaz.
Günümüzde ister kapı komşumuz olsun ister dünyanın öte ucundaki olsun, biz artık birbirimizden medya aracılığıyla haberdar oluyoruz.
Medyanın öne çıkardığı insanlar arasında sizlerden, size benzeyenlerden çok yoktur. Sizler, sessiz ve görünmezliği seçmiş insanlardansınız. Bir elin parmaklarını geçmezsiniz.
Hocam, isminizin başındaki “Hafız” kelimesini doğumdan sonra büyükleriniz vermiş olsa da, emek vererek, diz çökerek kendiniz hak etmiş olsanız da, siz bu ismi tescillediniz.
Hocam, siz ön adınızın patentini öncelikle kalbini kazandığınız öğrencinizden, onun ailesinden sonra da benim gibi, medyadan okuyup haberdar olanlardan aldınız.
Hocam, affınıza sığınarak yazıyorum. Bilmeyenler olabilir diye yazıyorum. Hocam, kul nazarında tescillenen, patenti size ait olan “Hafız”ın bir anlamı da koruyandır. Sizin örnek davranışınız aslında bir korumadır.
Ey okuyucu! Kalbimi titreten ve gözümü yaşartan incelikli jestler beni benden alır. Bu yazı da “beni benden alan” bir haberden doğmuştur.
Türkiye’de önce Milli Eğitim camiasına örnek olacak çaptaki haberin ne olduğunu sizlere aktarıyım. Sonra devam edelim.
Karaman’da Proje Hafız İmam Hatip Ortaokulu varmış. Bilmiyordum. Bu okulun 7. sınıf öğrencisi Melih Tuğra Özaslan, kuş sevgisiyle dolu bir gençmiş. Ailesi izin vermiş, evlerine kuş almışlar. Kuşun cinsini de bilmiyorum. Muhabbet midir, saka mıdır, hint bülbülü müdür? Cevabını öğrenemedim. Haberin eksik unsuru olmuş. Yazmamışlar. Belki muhabir için önemli değildir.
Bizde ağaç, kuş, bitki türleri ve cinsleri genellikle isimleriyle anılmazlar. Bu nedenle ağaç, kuş ve bitki adlarını bilmeyiz. Ağaç ağaçtır, kuş kuştur, bitki bitkidir.
Sevgili Melih Tuğra’nın cinsini ve ailenin koyduğu özel ismini bilmediğim kuşu ölmüş.
Malum, pandemi nedeniyle üç aydır öğrenciler okula gidemiyor. Derslerini ya canlı yayınla ya da EBA’dan takip edebiliyorlar.
Melih Tuğra, kuşunu kaybettiği için çok üzgün. Aynı duyguları aile olarak yıllar önce yaşadık. Kafes yerine omuzumuzu tercih eden, sofrada kendini aile bireyi gibi görüp, yerini hiç değiştirmeyen muhabbetimiz ölmüştü. Günlerce üzülmüştük. Her sofraya oturuşumuzda lokmalar boğazımızdan zor geçiyordu. Sanki travma yaşadık. Bu hali üzerimizden atmamız kolay olmamıştı.
Bir doktor arkadaşımın papağanı ölmüştü. O papağanını, papağanı onu çok severdi. Papağanın kelime dağarcığı zengindi.
Eşi ve çocukları tatilde olduğu bir yaz akşamı buluştuk. Çok üzgündü ve yüzünden belli oluyordu. Ne olduğunu sordum. (25 yılı geçmiştir, papağanın adını hatırlayamadım.)
Doktor dedi ki;
“…öldü.”
Dudakları titredi, boğazı düğümlendi.
“Hastalandığını fark ettim, yem yemiyor, su içmiyordu. Veterinere götürdüm. İlaç verdi. Eve döndük. Tüylerini kabarttı, bana baktı, veda eder gibi ‘baba’ dedi ve gözleri kapandı. Sırt üstü düştü ve bir daha kalkmadı.”
Arkadaşım, kalabalık restoranda gözyaşlarına hakim olamadı. İçini çeke çeke ağladı, ağladı.
Karaman Proje Hafız İmam Hatip Ortaokulu öğretmeni Hafız Osman Taş, öğrencisinin kuşunun öldüğünü öğrenir. Öğrencisinin üzüntüsüne ortak olmak ister.
Hafız Osman Hocam, Okul Müdürünü bilgilendirir. (Haberde müdür beyin ismi de verilmemiş.) Birlikte ‘pet shop’a giderler. Melih Tuğra’nın ölen kuşunun türünden bir kuş seçerler.
Korona salgınına rağmen elde kuş, Hafız Osman Hocam, Özaslan Ailesi’nin kapısını çalar.
Ailenin mutluluğunu lütfen gözünüzün önüne getirmeye çalışın. Ailenin sevincini hayal etmeye çalışın. Bu ziyaretten en çok hoşnut olan kimdir diye sormayın.
Hocamın hediyesi olan kuşu, boş kafese koyan Melih Tuğra’nın üzüntüsü birazcık dinmiştir. Melih Tuğra, ömrü boyunca hocasının bu nezaket ziyaretini, jestini ve Hz. Muhammed’in 1400 yıl önce örneğini verdiği bir sünnetin kendi hayatında dirilmesine tanıklığını unutmayacaktır.
Hz. Muhammet’in, 10 yıldan fazla kendisinin hizmetinde bulunan Enes Bin Malik’in kardeşi Zeyd’i ziyaret ettiği anlatılır.
“Zeyd beş yaşlarında sevimli bir çocuktur. Zeyd’in ‘Nügayr’ denen, serçeye benzer, kırmızı gagalı, zeki, akıllı anlamına gelen ‘Umeyr’ adlı bir kuşu vardır.
Hz. Muhammet, Zeyd’i ne zaman görse, ‘Umeyr’in babası’ demek olan ‘Ebu Umeyr’ diye seslenirdi.
Bir gün Zeyd’in kırmızı gagalı ‘Akıllı’sı öldü. Zeyd buna çok üzüldü. Rivayete göre, Hz. Muhammet, bunu duyunca Zeyd’i ziyarete gitti. Zeyd’in başını okşadı ve onu neşelendirmek istedi.
Hz. Muhammet, Zeyd’e “Ey Ebu Umeyr! Nügayr ne oldu? Hayvanı ne yaptın?” diye sordu.
Zeyd’i bu söz güldürdü ve yüzündeki kederli hali kayboldu.
Hz. Peygamberin kuşu ölen ve bu yüzden üzülen bir çocuğu teselli etmesini, başını okşayıp onu esprili bir cümleyle neşelendirmesini ilk duyduğumda çok etkilenmiştim. Daha sonra bu rivayeti, farklı anlatımlarıyla hem okudum hem dinledim.
Hz. Muhammet’in Zeyd’i ziyaret etmesinin bir benzerinin yaşandığını ilk kez duyuyorum.
Hafız Osman Taş Hoca, öğrenciyi ziyaret sebebini izah ederken, Hz. Peygamber’i örnek aldığını söylemiş.
Hocam sizi bin kez kutlarım. Herkesin anlattığı bir sünneti siz ihya ettiniz.
Eylem, söylemin vücut lisanıdır. Eylem, söylemin can bulmuş halidir. Eylem, söylemin mimarisidir.
Eylem, özümüzdeki davranışın tezahürüdür.
Marifet, söylemdeki fiyaka değil, eylemdeki tavırdır.
Biri konuşur, biri yapar.
Hocam, laftan bıktığımız bir dönemde, “Ayinesi iştir kişinin” beylik lafının somut örneği oldunuz.
Bu habere bu kadar vurgu yapmaktaki nedenlerimden biri de İmam Hatip’ten erken ayrılmamın sorumlusu olarak, dört yıl Kur’an-ı Kerim dersimize giren birini görmemdir.
Dört yılda dört kelime öğretmeyen, Kur’an’ın bir harfi olsun bende emeği olmayan, bununla birlikte dersini dayak seromonisine çeviren şahsı düşününce, sizin gibi hocalara saygı duymaktan başka elimden bir şey gelmiyor.
Sayın Valim, Sayın Fahri Meral, Milli Eğitim’in cevval müdürü Mehmet Çalışkan, eğitim camiasının değerli öğretmenleri!
Karaman’da kuşu ölen öğrencisinin üzüntüsünü hisseden, ona yeni bir kuş alarak ziyarete giden böylesine harika, duyarlı ve insancıl bir öğretmenimiz olduğunu bilmenizi isterim.
Sevgili gençler! Size emek ve değer veren, özü ve sözü bir öğretmenlerinizin üzerinizdeki haklarını unutmayın.
Hocam adınızı ilk kez duydum. Hafız Osman Taş. Akıl sağlığım yerinde oldukça bu ismi ve sizin örnek alınacak ziyaretinizi bir daha unutmam mümkün mü?
Melih Tuğra Özaslan, belki 21. Yüzyıl’ın Faki Teyran’ı olacaktır.
Saygılarımı sunuyor, bir daha ellerinizden öpüyorum.
Ahmet Tek