İnsan Değişir, Değişmeyen Karakterdir…
Yürüyüşümüzü, gülüşümüzü, bakışımızı değiştiremeyiz. Jest ve mimiklerimiz, başkalarına bizi biz olarak tanıtan ayrılmazlarımızdır. Karakteristik özelliklerimize henüz neşter vurma aşamasına geçilmedi.
Bir kişiyi çok yakından tanıdığımıza ve onları anladığımıza yönelik algılarımız doğru değildir. Biz insanları kendi anlayışımıza göre tanırız, yani yüzeysel bir tanımadır. Bazı tanıdıklarımızı ise aslında hiç tanımamışızdır.
Bu gerçeği göz ardı etmem. Belleğimizin oyunlarını da biliyorum. Bellek, bazı olayları temize çekerken, kendince dönüştürür, farklılaştırır. Bu gerçeğin de yazının bütünlüğü içinde dikkate alınmasını isterim.
Duygular yağmur bulutları gibidir. Tepemizde kümelenmiştir. Varlığını hissetmeyiz, yağmur olup yağıncaya ve bizi ıslatana kadar.
Anılar, gün yüzüne çıkmak için, fırtınada hareketlenen bulutlar misali tetiklenmeyi bekler, bir uyarıya muhtaçtır. Belleğimizin bahçesinin solgun çiçekleri olan anılarımız, rüzgarın çıkmasını ve şimşeğin çakmasını bekler; yağmur yağsın, canlansın, renklensin.
Önce bir hatırlatma: Kemal Boynukalın’ın kimlikteki adı Ali Kemal, Vefik Boynukalın’ın adı Ahmet Vefik’tir.
Kemal Boynukalın’ı Gazi Eğitim Enstitüsü’ne, Vefik Boynukalın kaydettirdi. Vefik, çocukluk arkadaşım, Ticaret Lisesi’nden dönem arkadaşım. Ankara’da aynı okulun farklı bölümlerinde okuyoruz. Erken yaşta babasını kaybeden Vefik, lise son sınıfta iken annesi de vefat edince derinden sarsıldı. Buna rağmen dersleri ihmal etmedi, üniversiteye giriş sınavı için çok çalıştı ve Ankara’da güzel bir okula girmeyi başardı.
1974-1975 arası Vefik için zor dönemdi. Hangi gerçeğe yapıştı, hangi inançtan güç aldı, bilmiyorum. Bildiğim, zorluklarla baş etti, istediği yaşam tarzını oluşturdu.
Vefik’in ilk şansı Ankara’da üniversite okumak ise, ikinci şansı kendisine sıcak bir yuvanın açılan kapısı oldu. Okula kaydını yaptırdı ve Cumhurbaşkanlığı lojmanlarda kalma imkanı buldu. O dönem kurmay yüzbaşı rütbesinde olan eniştesinin tayini Cumhurbaşkanlığı Muhafız Alayı’na çıkmıştı. Vefik, ev ve yurt derdinden kurtulmuştu.
Vefik bir gün, ağabeyi Kemal’in Almanya’dan geleceğini ve Gazi Eğitim Enstitüsü’nde okuyacağını söyledi. “Kemal’in bizimle kalması mümkün müydü?”
Diğer arkadaşlar da onay verince, henüz Ankara’ya gelmeyen Kemal’in ev sorunu çözülmüştü.
Kemal Boynukalın’la iki yıl aynı evi ve aynı odayı paylaştık. Hedefi, kısa sürede okulu bitirip diploma almaktı. Bu nedenle çok çalıştı. Onun iki yılda tükettiği kağıt miktarını ben dört yılda tüketemedim.
Yazarak çalışırdı. Kağıtları atmazdı, onları üst üste yığar, bazen tomar yapar, bazen de odanın zeminine serer, yorgun ama mutluluk okunan gözlerini diker, gururlu, uzun uzun o günkü üretimine bakardı.
“Bugün yine rekor kırmışsın” derdim. İçi içine sığmaz, gevrek kahkahasını patlatır, okulu ders bırakmadan bitirmek istediğini tekrarlardı. Endüstri Meslek Lisesi mezunu olduğu için, devam ettiği Türkçe bölümü onu zorlardı.
Ders çalışmanın ve ödev yapmanın hazzını yaşayan birini anlat deseler, ilk aklıma gelen Kemal Boynukalın olurdu.
Okulu bitirip diploma almaya kararlıydı. Okul bitince yeniden Almanya’ya gidip gitmemekte ise kararsızdı. Almanya’da ağabeyi Nazım Boynukalın vardı.
Geleceğine ilişkin kararsızlığı olan Kemal aynı dönemde aşıktı. Aşkın duygu yoğunluğunu gizlemeye çalışırdı. Sevgisini abartarak yaşayanlardan değildi. Kimseyle özelini paylaşmazdı. Bana açıldığı zamanlarda bile özenli ve ketumdu.
Sevdiğiyle randevusuna hazırlandığı günü hatırlıyorum. O günkü heyecanını ve eve sevinçle dönüşünü de. Sürpriz yapmadı. Okulu bitirdikten kısa süre sonra sevgisini verdiği, karşılığını da fazlasıyla aldığı kişiyle evlendi. Hayalini kurduğu mutluluğa adımını atmıştı.
Sonraki Yazı:
Bahçelievler’de 7 Genci Katlettiler
Ahmet Tek