Bu yazıda Karaman’ın AK Parti’den seçilen iki milletvekili yer alacak.
Recep Şeker: Sempatik biri. Tanışmıyoruz. Birkaç kez kendisiyle ilgili yazdım. Kişiliğine değil, açıklamalarına ilişkin görüşlerimi ifade ettim. Başka türlüsü zaten mümkün değil. Fotoğraflarına baktığımda sevecen, cana yakın ve sempatik biri olarak görüyorum. Bir vakit aradı, konuştuk. Gerçekten sempatik, candan biriymiş. Aramızda sır kalacak muhabbet geçti. İçten, samimi… Telefon numaralarını verdi. Bir gün aradım. Ameliyat olmuş, geçmiş olsun diyeceğim. Niye aradıysam?
Telefona danışmanı olduğunu belirten bezgin ve yorgun sesli biri çıktı. “Kimsin” dedi. “Neden arıyorsun” dedi. “Ne iş yapıyorsun” dedi. “Ne söyleyeceksin” dedi. İçimden “Aman Allahım! Az sonra ahiret sualleri başlayacak” dedim. Hiç hazır değilim.
Burada mola vermek istiyorum. Sayın Erdoğan’ın basın danışmanlığı görevini yapmak üzere Başbakanlığa davet edildim. Sayın Erdoğan’ın makamdaki ilk günleri, başbakanlığının ilk ayları. Makam odasında görüştük. Benden beklentilerini sordum. Görüşmenin sonunda Başbakanlık’ta Basın Danışmanı olarak göreve başladım. Başbakanlık Basın Bürosu’nda çalışan personelle tanıştırıldım.
O günlerde Devlet Planlama Teşkilatı olarak kullanılan ve Başbakan’ın da bir çalışma ofisinin bulunduğu Necatibey’deki çok katlı binanın bir katının neredeyse tamamını çalışma ofisi olarak bana tahsis ettiler. Başbakanlık binasında ise yeni bir yer bulununcaya kadar Sayın Nabi Avcı ve Hüseyin Besli odalarını kullanmama izin verdiler. Daha çok o dönemin başdanışmanı olan Prof. Dr. Nabi Avcı’ya ait odayı kullandım.
Sayın Erdoğan’la yurt içinde ve yurt dışında uzun gezilere çıktım, “Genç Subaylardan Muhtıra” manşetinin atıldığı gün İstanbul’da iş insanlarıyla toplantıdaydık.
◦ Bir gün, bir gazeteci Sayın Erdoğan’dan randevu talep etti. Her gazetecinin röportaj için randevu talep ettiği bir dönemdi. Sayın Erdoğan, söz konusu gazetecinin randevu talebini uygun gördü. Ona belediye başkanlığı döneminden röportaj sözü verdiğini ifade etti.
◦ O gazeteciyi arayıp, Başbakan ile görüşmesi için belirlenen saati bildireceğim. Bir danışman geldi. Saygı duyduğum, adını hürmetle andığım biri. Hangi soruları soracağını sormamı istedi. Ben gazeteciydim. Bir gazetecinin sorularını kimseyle paylaşmayacağını bilen biriydim. İtiraz ettim, bir gazeteciye bu sorunun sorulmasının mümkün olmayacağını ifade ettim. Israr etti, “İlk röportaj olacak. Ona göre cevap hazırlarız” dedi.
◦ Gazeteciyle görüştüm. “Sorularınızı önceden bildirmeniz mümkün mü” diye sordum. Yanıt tahmin ettiğim gibiydi: “Asla.”
Başbakanlıkta uzun kalmadım. Özel nedenleri var. İzin isteyip yeniden gazeteciliğe döndüm. Herkesin can attığı bu görevin bana göre olmadığını erken fark ettim. Benden sonra aynı göreve bir başka Ahmet geldi. Ahmet Tezcan. Meslektaşım ve arkadaşım. Daha sonra peş peşe değişiklikler oldu. Akif Beki, Kemal Öztürk, Lütfullah Göktaş ve Fahrettin Altun bu görevde bulundu.
Dönemin Devlet Bakanı Sayın Beşir Atalay bir gün “Başbakanlıktan niye ayrıldın?” diye sordu. “Ben gazeteciyim. O görev sekreterya hizmetiydi. Gazeteciliği bırakmak istemedim” yanıtını verdim. Sebebi ne olursa olsun, Başbakanlıktaki çalışmam çok kısa ömürlü oldu.
Bir başka gün, yine gazetecilik dışında bir kuruma genel müdürlük teklifini üstlenmemek için nasıl zor günler geçirdiğimi anlatırım. Bir Bakanı bir gece yarısı arayıp, “Benim işimi engeller misiniz” diye dil döktüğümün hikayesini yazarım.
Neyse… Ak Parti Karaman Milletvekili Recep Şeker’in danışmanı benim adımı duymamış, beni tanımıyor. Ahiret sorularına hiç hazır değilim. Bu sorular bir faniden geliyorsa tepemin tası atar.
“Sayın Şeker, beni bu numaradan arayabilir” dedim, telefonu kapattım.
Bir süre sonra Sayın Şeker aradı. İlk cümlelerim, “O nasıl danışman. Karaman’da üç yıldan fazladır yazı yazıyorum. Sizinle ilgili yazılar da yazdım. Bu danışman buna rağmen beni tanımıyorsa size yazık” dedim.
Danışman imammış, Sayın Recep Şeker’in okul arkadaşıymış. Ahmet Tek adı çok yaygın bir admış. Hangi Ahmet Tek’mişim. Bu işi bu kadar yapabilirmiş. Aslında iyi biriymiş ve Sayın Şeker’in Karaman’daki işlerini takip edermiş.
O danışman beni arayıp özür dilemedi. Sayın Şeker o günden sonra aramadı. Zannediyorlar ki, benim onlardan bitecek bir işim var. Sanki ben seçmenlerindenim ve onlardan talebim olacak.
Selman Oğuzhan Eser: Tanışmadım. Bir kez gördüm. Frekansım tutmadı. Bende AK Partili değilmiş izlenimi bıraktı. Oysa AK Parti Karaman milletvekili. Daha ne olacak? Benim izlenimimin ne hükmü var?
Hakkında yazdığım bir yazıya “Mütevazı olamayacağım” diyerek yanıt vermeyi deneyen kişi. Ne benden ona, ne ondan bana el uzandı. Vekil ya, benim aramamı beklemiş olabilir. Gençliğin meziyeti kadar noksanlığı vardır. Bu makalede bu kadar cümle bile fazladır.
Bu yazıyı yazdıktan sonra Sayın Eser, sosyal medya hesabından aşağıdaki yazıyı paylaşmış. Ne olup bittiyse kısa süre sonra sayfasından silmiş.
“Bakıyorum herkes yazar olmuş..fikir var, bilgi yok. Herkes kendine bir alan açma derdinde. Ne devletten haberleri var, ne bütçeden, ne yatırımların seyrinden, ne de memleketin asıl meselelerinden…
Bir kere Karaman’ı yazmak için Karaman’ı okumak, Karaman’ı Karaman’da yaşamak gerekir.
Eksik saymak kolay, benimde evimde çok eksiğim var ama konuştukça hiçbiri azalmıyor. Bitmeyecekte… Şehrini seven herkesin memleketi için herzaman yapacağı bir şeyler vardır.
Dün avukat olarak, bugün milletvekili olarak hizmet ediyorum. Yarın mı? Yarını hiç düşünmedim.
Kimsemiz yokken bizi buralara getiren ilahi kudret bundan sonrasını da yazmıştır, hiç şüphesiz. Bizim için ne yazmışsa hayır ondadır.
İnsanız, bizimde her insan gibi günahımız var, bağışlanma dileriz. Hakkı yaratandan bilir, yanlızca hakka girmekten korkarız. O nedenle dinlerken de konuşurken de ok gibi fırlayıp, yaralayan sözlere dikkat ederiz.
Biliyoruz. Ne söylersek üzerine söz gelir. İşin esası konuşmak değil çalışmaktır. O yüzden az konuşur işimize bakarız.
Doğru üstüne yalan
Söz üstüne söz gelir
Elbet bir gün hakikat gelir…”
Yazım yanlışları bana ait değil. Ne demek istemiş, hiç anlamadım. Sadece birisine kızmış, çok öfkelenmiş, çalakalem yazmış. Sosyal medya hesabında yer aldığı şekliyle kullandım.
Bunlar nasıl ifadeler? Bu nasıl içerik? “Karaman Türk Dilinin Başkenti” sloganı nereye uçtu? Onun adına üzüldüm.
Sayın Eser’i gerçekten tanımıyorum. Rahmetli Gazeteci Ekonomist Güngör Uras’ın Türkçeye kazandırdığı “Saf ve Bakir Anadolu Çocuğu” deyimi vardı. Bu isimle bir de kitap yayımladı. Asla hakir görmek anlamında kullanmadı. Ondan kopya çekenler çok oldu. Mert ve yiğit gibi alışılmış kelimelerden daha özgün bir ifadeydi.
Sayın Eser belki öyledir. Belki tam da öyledir. Çok samimidir, cana yakındır. Tanışmadığımız için bilmiyorum. Ama siyasetçilerin iletişim becerilerinin herkesten daha iyi olması beklenir. Seçmenle de, gazeteciyle de iletişim kurmanın ilk adımını siyasetçi atar.
Seçmeni peşinde koşturan, gazeteciye merhaba demekten çekinen siyasetçi mi olur? Örgüt tabanından gelmeyenlere has bir özellik olabilir mi?
Sayın Eser’le iletişimimiz ne hikmetse olmadı. Adını eksik yazmıştım, ona bile kızdı. Milli Gazete’de Rahmetli Erbakan’ın adı kısa yazılmazdı. Haberin ister başlığı, ister spotu, ister içinde geçsin, “Prof. Dr. Necmettin Erbakan” yazılırdı. Böyle yazmak haberin içinde kolay da başlıkta işkenceye dönüşürdü. Gazete, dergi işlerinin bir ucundan tutan ne demek istediğimi anladı.
Karaman’daki gazetelerin ve sosyal medyanın yazdığı şekilde, Ak Parti Karaman Milletvekili Avukat Selman Oğuzhan Eser’i, maalesef tanışmadan aramızda mesafe oluşan birkaç kişiden biri olarak hatırlayacağım.
Bu günlük bu kadar sitem yeter.
Bu yazının bonusu, bestesi Neşat Ertaş’a ait “Karadır Şu Bahtım Kara” türküsü olsun. Taksim Trio’dan seçtim.
Ahmet Tek
(Devam Edecek)