“Odun Bile Olsa Eğrisine El Sürme”Yunus Emre’nin dergâha odun taşıdığı gençlik günlerine ait rivayeti var ya; “Buraya odunun bile eğrisi girmedi” ya da “Bu kapıya eğri odun yakışmaz” dediği sözler…Yunus Emre’nin doğruluğa ve dürüstlüğe gönderme yapması, her şeyin düzgününe gönül vermesi herkes için geçer ilke olmalıdır.Doğruluk ve dürüstlük İslâm dininin temel ilkelerindendir. Kur’ân-ı Kerim’de: “Emrolunduğun gibi dosdoğru ol” (Hûd Suresi, 112. Ayet) buyruğu vardır. Yunus Emre’nin, odunun bile eğrisine el sürmemesi bugünkü moda deyişle metafordur. Zannetmeyin ki Türkmen Yunus elinde balta, düzgün dal toplamak için ağaç deviren bir vandal!Yunus Emre, “Lâ Şerikten Okursun” şiirinde der ki:“Dîn ü îmân bünyâdı doğrulukla gerçeklik,Ol tamâm olmayıcak ne ile dîn çatarsın?” Yani “Din ve imanın temeli doğruluk ve dürüstlüktür. Bu temel, ‘doğruluk ve dürüstlük’ olmadan nasıl din ve inanç bina edersin?” diyor. Bu dizeler yukarıdaki ayetin adeta meal-tefsiridir.Çağdaş eğitimciler, kişisel gelişimciler! Nerdesiniz, duydunuz mu? İnsanın da, dinin de ölçüsü dosdoğru olmakmış. İşte evrensel ilke. “Hangi işi yaparsan yap, nereye gidersen git. İşini de güzergâhını da kendin seç. Ama dosdoğru ol.”Fatiha’da “Sırât-ı Müstakîm” (Gerçeğe götüren doğru, dosdoğru ve apaçık yol) deriz ya. İşte onun bir başka ifadesi.

Olmuş bitmiş, geçip gitmiş işler üzerine yazmak doğru mudur? Emin değilim. Doğru da olabilir, yanlış da… Bazı olayları değerlendirmek için üzerinden zaman geçmesi beklenir. Her olayı çorba sanmak, sıcak sıcak kaşıklamak bana göre değil. Bazen beklemek gerekir. Beklemek, daha derin görmenin, derine bakmanın vesilesi olabilir.Karaman’ı koku üzerinden tarif etmemi isteseler, “buğday” derim. Benim baba ocağım bir ova köyüdür. Ova baharda yeşildir. Yeşil, ovanın asli rengi değildir. Gelip geçici bir gençlik hevesidir. Ova, kendine çok yakışan yeşil kostümünü uzun süreli giymez. Hakkı da yok değil. İklim buna izin vermez. Her zaman, her yerde aynı giysiyi giymek, ya yoksulluktan, ya cimrilikten ya hastalıktandır. Ova, gardırobu dolu bir kraliçedir. Görgülü, asil bir kraliçe. O, her gün birkaç kıyafet değiştiren uçarı prenseslerden değildir.Ovanın yeşil kostümü, hazirandan itibaren yerini sarı renkli kıyafetlere bırakır. Temmuzun ilk haftasından itibaren güneşin sacında kısık ısıda kavrulan kostüm, ‘terzilerin terzisi’nin lütfuyla büyülü bir dönüşüm geçirir. Ova kızıla bürünür, o kızıllıkla birlikte ana kokusu gibi bir koku dört yanı sarar. O kokunun kaynağıdır Anadolu’yu ve insanlığı doyuran. Çoklukla kehribar, kıpkırmızı ve sapsarı bereket yayılır ovadan. Yaradan “Kerim ve Rezzak” sıfatlarıyla alın terinin karşılığını nimet ve rızık olarak ovaya döker.Biz buna buğday deriz. Ova buğday kokar, bu koku Karaman’ın kendine özgü kokusudur. Benim çocukluğumun kokusudur. Son yıllarda bu kokuya elma ve bisküvi de karışmıştır. Ama benim için Karaman’ın baskın kokusu hala buğdaydır. Sonra buğday işlenir, tahtını prenses ve prenslerine bırakır. Prenses undur, prens ise bulgurdur. Her ikisi de buğdayın asil kokusunu taşıyan hayırlı evlatlardır.

Yunus Emre hakkında yazdığım yazılar, akademik araştırma yöntemlerinden bağımsız, bir köşe yazısı üslubuyla ele alınmıştır. Bu yazılarımda Yunus Emre’nin mezar yerinin Eskişehir Sarıköy kabul edilmesine ilişkin bazı bilgileri paylaştım. Bu yazıları dikkatli takip eden okuyucu, Yunus Emre’nin mezarının belirlenmesindeki çalışma ve yöntemlerin bilimsel yanının olmadığını fark etmiştir.Yine bu yazılarda, kafatası ölçümü gibi, 1940’ların ruhuna uygun arî ırk arayışlarına Türkiye’nin de kayıtsız kalmadığını, Yunus Emre, Mimar Sinan vb. Türk büyüklerinin bu uygulamalardan nasibini aldığını (!) vurgulamaya çalıştım.Yunus Emre’nin gerçek mezarı üzerinde görüş birliğine varılamayacağı aşikârdır. Yıllar önce bir makamın tercih edilerek “İşte Yunus’un mezarı burasıdır” şeklinde hüküm vermek ve bunun bir bilimsel çalışma sonucu ortaya çıkarıldığını savunmak bugün için geçersiz bir görüştür.Yunus Emre’nin mezar yerinin belirlenmesinde bilimsellik yoktur. Söz konusu olan, genel kabuldür. Karaman’ın kesinlikle katılmadığı ve kabullenmediği bir oldu bitti olayıdır. Bu oldu bitti tarzındaki yaklaşım 1940’lı yılların ruhuna uygun olabilir. Ama günümüzde buna itiraz etmenin ve yeni görüşler serdetmenin önünde engel yoktur. Yeni araştırmalar yapılması ve yeni verilerin ortaya konulması gerekir. Boş lâf ve hamaset söylemle “Yunus Emre Bizimdir” iddiasının Karaman’a getirisi yoktur, kahvehane lâkırdısı olmaktan öte anlam ifade etmez.

Kral Abdullah bin Abdülaziz el Suud’un davetlisi olarak 16 yıl önce hac görevimi ifa için Suudi Arabistan’a gittim. Hem hac görevimi yaptım hem Cidde, Mekke ve Medine’yi gezme fırsatım oldu.

Ben yeni duydum. Yeşildere’de 600-700 yaşında olduğu tahmin edilen meşe ağaçları, yıllardır Yunus Emre ağaçları olarak bilinir ve bu adla söylenirmiş.

Bir süredir Yunus Emre hakkında yazıyorum. 2021 Yunus Emre’yi Anma Yılı olarak kutlanacağı için bu yazılara devam edeceğim. Araya başka konular girse de yıl boyunca Yunus Emre yazılarına öncelik vereceğimi belirtmek isterim.

Kocası şehit olan kadına taziyeye gelen komşuları, “Şimdi ne yapacaksın, ne yiyip içeceksin? Sana kim bakacak?” diye sormuşlar. O da cevap vermiş: “Niye üzülüyorsunuz ki? Rızkı yiyen öldü, veren değil!”

Allahım! Senin en güzel, en cömert, en fedakar, en vefalı kulların sanatçılar olmalı. Yarattığın ne varsa, onların en güzel ve en derin halini onlar görüyor. Sanki eşyanın hikmetine erenler gibi, erik dalında üzüm yiyenler misali…

“Saat 13.00’te gayet açık olan havada birdenbire değişiklik görüldü. Mihalıççık istikametindeki dağlarda bulutlar peyda oldu. Yakındaki dağlara düşen doludan birbirlerine çarpan kemiklerin çıkardığı seslere benzer sesler duyulmağa başladı. Bu senfoni bir müddet devam etti. Hepimiz bir ürperti içinde bunu dinledik. İskelet tamamen toprak üzerine çıkmış, yanları da açılmış olduğu bir sırada üzerimize doğru bir bulut geldi ve gülsuyu serper gibi hafif bir yağışla kemikleri yıkadı. Bizi fazla ıslatmadan, tertemiz yıkanmış olan kemikleri de çamur etmeden kesildi.”

YUNUS EMRE DİYE BİR İSKELETİ MEZARDAN ÇIKARIP KAFATASINI ÖLÇTÜLER…