ANNE KIZ TÜRKİYE’NİN EN İYİ EDEBİYATÇILARINDANDI.
ANNE KARAMAN’DA ÖĞRETMENLİK YAPTI,
“YUNUS EMRE VE KARAMAN’IN KAVAKLARI” ŞİİRİNİ YAZDI.
DÖRT YAŞINDA KARAMAN’I GÖREN KIZI, 2005’TE DOLMABAHÇE
SARAYI’NDA KARAMAN TÜRK DİLİ ÖDÜLÜNÜ ALDI.
O, ONLARCA ÖDÜLÜ ARASINDA “TÜRKÇEYİ DOĞRU VE GÜZEL
KULLANAN YAZAR” ÖDÜLÜNE AYRI BİR DEĞER VERDİ
O, ANNESİNİN “HAYATIM ONUNLA BİR KEZ DAHA IŞIDI” DEDİĞİ
ZARAFET TİMSALİ BİR GÜZEL İNSANDI
Kitaplığımda bulmakta zorlanmadım. Önce “Bir Devrin Romanı”nı elime aldım, sonra yanındaki “Bir Ben Vardır Bende Benden İçeri” adlı kitabı… Yunus Emre’yi anlatan kitabın ilk sayfasında “Sayın Ahmet Tek’e hayırlı yıllar dileği ile” notu, imzası ve 30 Aralık 2003 tarihi düşülmüş. Gözüm imzasına takılı kalırken, ben yıllar öncesine kanatlanmıştım. İnsandan hızlı uçan canlı yoktur. Şehrazad’ın uçan halısı bile hızıma yetişemezdi. Maziye şöyle bir bakıverdim, neler gördüm neler…
Kovit 19 salgını olmasaydı 744. Türk Dil Bayramı ve Yunus Emre’yi Anma Etkinlikleri, her yıl olduğu gibi yine mayıs ayında yapılacaktı. Yani bugünlerde… UNESCO 2021’i Yunus Emre Yılı ilan etti. Yetmemiş olacak ki, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, 30 Ocak 2021’de, 2021 yılının “Yunus Emre ve Türkçe Yılı” olarak kutlanmasına ilişkin genelge yayımladı.
Karaman Valiliği genelgeden önce çalışmalara başlamış, bir komite bile oluşturmuştu. Karaman Belediyesi ve Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi de Yunus Emre ve Türkçe Yılı için peş peşe toplantılar ve açıklamalar yaptılar. Yılbaşından itibaren bu konuda karamandan.com’a kırka yakın yazı yazdım. Öyle hızlı gitmiş olmalıyım ki, bir de baktım arkamda ne valilik ne belediye ne KMÜ. Hiçbirini yanımda göremedim. Yarışı nerede, neden bıraktılarsa onlar bir süredir yoklar. Ben de “Kim ne yapıyorsa yapsın, Allah hepsine kolaylık versin” diyerek, sessizce bir köşeye çekildim.
Ramazan ayı nedeniyle yazı konularımı değiştirmiş, “Valilikmiş, belediyeymiş, üniversite imiş, ne yaparlarsa yapsınlar. Onlar her işi iyi yaptıklarına inanmışlar bir kere. Yolları açık olsun” diye düşünürken, bir vefat haberi beni derinden üzdü. Üzüntümün kaynağı, sadece ölen kişi değil, daha çok bu ölümden haberi bile olmayan Karaman ile ilgiliydi.
Alzaymır’ı insana özgü bir hastalık olarak bilirim. Bir şehir alzaymır olabilir mi? Kent sosyologları bu konuda ne düşünür?
Halide Nusret Zorlutuna, şair, yazar ve eğitimci kimliğiyle tanınır. Türk Edebiyatı’nın önemli şahsiyetlerindendir. Halide Nusret Zorlutuna’nın Karaman için bir başka önemli yanı ise, onu öğretmen olarak bağrına basmasıdır. 1942-1943 yıllarında Karaman’da öğretmenlik yapmıştır. “Gönlüme yoldaş oldu Karaman kavakları” dizesiyle biten Karaman’ın Kavakları şiirini Karaman’a geldiği ilk aylarda yazmıştır. 1943 yılında Yunus Emre Türbesi’ni ziyaret ettiği kayıtlara geçmiştir. İlk Yunus Emre şiirini de Karaman’da yazmıştır.
Halide Nusret Zorlutuna’nın eşi Süvari Yarbay Aziz Vecihi Bey’dir. Karaman’a geldiklerinde iki çocukları vardır; 12 yaşındaki Ergün ve 4 yaşındaki Emine Işınsu. Kitaplıktan elime ilk aldığım eser “Bir Devrin Romanı” idi. Halide Nusret Zorlutuna “Bir Devrin Romanı” adlı hatıratının son sayfalarında “Yurdun Dört Bucağı” başlıklı bölümde şöyle anlatır:
“Yurdun dört bucağında dolaşmaya da 1930’dan sonra başladık, Kocamın emir subayı misali her tayin edildiği yere -Kırklareli, Kars, Karaman, Urfa, Maraş, Sarıkamış- onunla beraber gidiyor, bu yerleri, bu yerlerin insanlarını, yediden yetmişe yürekten seviyordum. Onlar da beni sevdiler. Bütün bu yurt köşelerine ait çok güzel, çok ilgi çekici hatıraları birer birer anlatmayı ne kadar isterdim. İki kez şark hizmetinde bulunduk. Güneyin gözleri trahomlu çocuklarını sevgiyle kucakladım… Gün oldu at sırtında aştık… gün oldu tezek ateşinde yemek pişirdim…
Ve bütün bunları büyük bir mutlulukla yaptım, yaptığım için mutluluk duyarak…
Kızım Emine Işınsu bu şark hizmetlerinden birinde, dünyaya geldi… Kars’ın sonsuz karlı günleri, geceleri üstünde ışın ışın parladı… Hayatım onunla bir kez daha ışıdı...”
ONLAR YUNUS SEVDALISIYDI
Yunus’um! Aşkınla dil oldu, bülbül.
Cehennem ateşi kızıl kızıl gül.
Seni bu illerde bulalı gönül
Karaman diyarı apaydın bana!
10 Haziran 1984’de kaybettiğimiz Halide Nusret Zorlutuna’nın Yunus Emre şiirlerinden birinin dörtlüğü böyledir. Halide öğretmenin Yunus Emre Türbesi’ni ziyaret ettiği o gün elinden tutan küçücük kız, yıllar yıllar sonra “Bir Ben Vardır Bende Benden İçeri” adıyla Bizim Yunus’u yazmıştır. O küçücük kız, Türk edebiyatının devleri arasında çoktan yerini almıştır. Türkiye’nin en saygın yazarlarından biridir. Çok üretkendir, yazar yazar yazar…
Onu okurları Emine Işınsu adıyla bilir. Emine Işınsu, annesi Halide öğretmenin ölümünün ardından “Benim annem bir tanedir!” cümlesiyle başlayan bir yazı kaleme alır. Bir annenin kaybından duyulan derin üzüntünün her kelimeye sindiği o yazıdan kısa bir paragrafı alıntılıyorum.
“Vermeği, elinde olanı değil yalnız, ruhunu ve canını bunca rahat ve bu kadar sevinerek vermeği biz yalnız sende gördük.
Yaradan’ın ışığını gözlerinde, iyiliğini davranışlarında, şefkatini yüreğinde hissettik.
Biz seccadeden, tesbih şıkırtısından gelen huzuru sende bulduk.
Sende öğrendik.
Merhamet’i, göz yaşlarında. Yardımı, ellerinde. Şiiri yaşantında gördük.
Yıllar önce, bir sabah vakti, Kurtuluş’ta buğulanan kavakları seyrediyorduk, garip bir an. “Kavaklar ne güzel” dedik. Elimi tuttu:
“Bak Işın, kavaklar güzel…Dünya güzel, yaşamak güzel demektir bu. Bunu hiç unutmıyalım olur mu, sıkıldığımız, üzüldüğümüz zaman hatırlatalım birbirimize, kavaklar güzeldi, diyelim… Mutlu olduğumuz zaman da düşünelim kavakları…”
O sabah vakti, erken… Kurtuluş’ta kavaklar ince uzun, bu dünyadan uzak, bu dünyanın içinde buğulu ve güzeldi!
Ben hiç unutmuyorum anneciğim.”
“Karaman’ın Kavakları” bu kez Ankara’da çıkar karşılarına. Bir imge değildir. Hafıza, beğenerek kaydettiği bir şeyi sizden izinsiz getirir, sizin önünüze koyar. Karaman’ın kavakları Ankaralı olmuş, ne fark eder. Duygu aynı, gözlem aynı…
Türk Edebiyatı’nın zarif ve nazenin yazarı, en güzel gülümseyen, en güzel bakan, en içten cevaplar veren, duygulu ve kibar insanı… Emine Işınsu, bir mübarek ayda, Kadir Gecesi’nde rahmete kavuştu. “Hacı Bayram”ın kitabını yazan Emine Işınsu’nun cenaze namazı, vasiyeti üzerine Hacı Bayram-ı Veli Camii’nde kılındı. Ankara’nın en dingin mezarlığı Gölbaşı’nda toprağa verildi. Allah rahmet eylesin. Sevenlerine sabırlar dilerim.
Biz ona, Emine Işınsu’ya Dolmabahçe Sarayı Medhal Salon’da “Türkçeyi Doğru ve Güzel Kullanan Yazar” ödülünü vermiştik. Yine, Türk Dil Bayramı ve Yunus Emre’yi Anma Etkinlikleri’ni kutluyorduk. Tarih 2 Mayıs 2005’ti. Törende çok sayıda davetli vardı. Aralarında çok sayıda Karamanlı da…
Yüksel Çavuşoğlu ve Mevlüt Akgün AK Parti’den milletvekillerimizdi. Vali Hasan Basri Güzeloğlu, Belediye Başkanı Ali Kantürk idi. Vali Hasan Basri Güzeloğlu, Karaman Türk Dili Ödülleri Töreni’nin bu yıl İstanbul’da tarihi bir mekânda düzenlenmesinden mutluluk duyduğunu belirtti. Türk dilinin 728 yıl önce Karamanoğlu Mehmet Bey tarafından resmi dil olarak ilan edildiğini hatırlatan Güzeloğlu, Karaman Valiliği olarak Türkçeye sahip çıkmayı görev olarak gördüklerini söyledi. Milli kültürün en belirleyici unsurunun dil olduğunu vurgulayan Güzeloğlu, “Türkçeye sahip çıkmak ulusal ve toplumsal bir sorumluluktur” dedi.
Sinevizyon gösterisinin ardından “Karaman Türk Dili Ödülleri” dağıtıldı. Türk Dil Kurumu Başkanı Şükrü Haluk Akalın, Vali Hasan Basri Güzeloğlu, Belediye Başkanı Ali Kantürk tarafından TBMM Başkanı Bülent Arınç’a “Türkçeyi güzel ve özenli kullanan devlet adamı” ödülü verildi. Törende, eski Kültür Bakanlarından ve Hoca Ahmet Yesevi Üniversitesi Mütevelli Heyeti Başkanı Namık Kemal Zeybek’e “Türk diline ve Türk kültürüne hizmet” ödülü, Milliyet Gazetesi köşe yazarı Hasan Pulur’a “Türkçeyi doğru ve güzel kullanan köşe yazarı” ödülü verilirken, Mithat Bereket (TV programcısı), Defne Sarısoy (Haber sunucusu), Mehpare Çelik (TRT program sunucusu) Zeynep Emirhasanoğlu (TRT radyo programcısı) diğer ödülleri aldı.
Karaman Türk Dili Ödülleri’nin en önemlisi kabul edilen “Türkçeyi doğru ve güzel kullanan yazar” ödülüne layık görülen isim Emine Işınsu olmuştu. Karaman’ı dört yaşında iken gören, annesiyle birlikte Yunus Emre Türbesi’ni ziyaret eden o küçük kız çocuğu, 67 yaşında iken Karaman’dan “Türkçeyi doğru ve güzel kullanan yazar” ödülü almıştı.
Onun ödül listesi çok uzundu. Her yazdığı eser ödüllendiriliyordu. Türk Edebiyatı Vakfı, Türkiye Milli Kültür Vakfı ve Türkiye Yazarlar Birliği Emine Işınsu’ya Roman ödülü verdi. İLESAM Şeref ödülüne, Türkiye Yazarlar Birliği İstanbul Şubesi Ömür Boyu Roman ödülüne layık gördü.
Ben bu yazının bir benzerini Adalet Ağaoğlu için de yazmıştım. Allah bilir başka kimler için yazarım? Şehirler alzaymır olur mu doktor bey? Şehirler alzaymır olur mu sayın sosyolog? Valilikte ve belediyede kültür müdürlüğü birimleri var. Emine Işınsu adını bilen var mı? Üniversitenin Türk Dili ve Edebiyatı Fakültesi var. Emine Işınsu’yu okuyanı var mı? Ey Türk Ocakları, ey İLESAM’cılar, ey ülkücü camia, ey Karaman’ın vakıfları, ey Karaman dernekleri!
Emine Işınsu, bu ülkenin değerlerinden biriydi. Yunus Emre’yi yazdı, Türkçe yazdı. Karaman’ı gördü, Karaman’dan ödül aldı. Hiçbiriniz bir taziye yazmayı akıl edemediniz mi?
Eline kalemi alınca milliyetçilikte, Karamanlılıkta mangalda kül bırakmayan yazarlar iki satır yazı yazamadınız mı?
YUNUS EMRE VE TÜRKÇE YILINI SİZ Mİ KUTLAYACAKSINIZ?
Kutlarken, 2005 yılında Dolmabahçe Sarayı’nda düzenlenen törende yapılan o sözlerden farklı ne söyleyeceksiniz?
Güldürmeyin beni!