Karaman’ın Jet İmamları Muzaffer Can ve Sait Hoca’nın Mobilize Cemaatinden Bir Ramazan Anısı…
Sayılı günler çabuk geçermiş. Öyle oluyor. Ramazan ayını yarıladık. Pandemi nedeniyle camilerde teravih namazı kılınamadı. Boynumuz bükük kaldı.
Bir gün birileri “Korona salgını vardı. Hafta sonları sokağa çıkma yasağı uygulanırdı. Hatta teravih namazına izin verilmediği için camiler Ramazan’ın coşkusundan mahrum kaldı” diye anlatacak.
Mazi, özlediğimiz her şeyin ses ve görüntü kayıtlarının perdesiz, ekransız önümüze çıkıvermesidir. Mazi, elemi bile tatlandıran zihin sosumuzdur. Mazi, geçmişi yad etmektir, küflendirmek istemediğimiz günlerimizi havalandırmaktır. Mazi, kendi enkazımızdan kazmasız küreksiz çıkarmayı başardığımız hazinelerimizin diğer adıdır.
Mazi Arapça kökenlidir ve bitmiş, geçen, geçmiş anlamına gelen sözcükten alıntıdır.
Benim kuşağımın mazisinde Ramazanların payı büyüktür. Benim çocukluğumun ve ilk gençliğimin geçtiği Karaman’da Ramazan’ın dokunmadığı hiç bir şey gösteremezdiniz.
Ramazan hava gibiydi. Her yere girer, her şeye siner, çepeçevre kuşatır, hayata damgasını vururdu. Ramazan şehrin üstünde gök kubbe, çarşısında bereket, evlerinde huzur, camilerinde çocuk sesleri olarak kendini gösterirdi.
Ramazan’ın en hoş yanı iftar sonrası arkadaşlarla buluşup teravih namazı kılmaktı. Özellikle gençler Ramazan yaklaşırken, arkasında teravih namazı kılacakları imamı seçerdi. Rağbet, namazı en hızlı kıldıran hocalara olurdu. Yani jet imamların cemaati, daha çok gençlerden oluşurdu.
Karaman’ın jet imamı denilince ilk akla gelen isim Muzaffer Can ve Sait Hoca idi. Allah ikisine de sağlık ve uzun ömür versin. İki jet imamın bir teravih hikâyesi var ki, unutulacak gibi değil. Aynı olayın iki ayrı rivayeti var.
Öncelikle belirtmek isterim ki, Dikbasan Camii’nde imamlık yapan Muzaffer Can Hoca’nın arkasında çok teravih kıldım. Hızını bilenlerdenim. Rahman Sûresi’ni okurdu. Her rekatta bir ayetini…Sait Hoca’nın arkasında da teravih kılmış olmalıyım ama hatırlamıyorum.
Birinci rivayete göre, Sait Hoca, Muzaffer Hoca’ya, “Teravihten sonra mevlit okuyacağım. Benim camiye gel de beraber okuyalım” der. Muzaffer Hoca teklifi kabul eder. Teravihi her zamankinden daha hızlı kıldırır.
Meşhur yarış bisikletlerinden birine atlar, basar pedallara. Sokaklardan rüzgâr gibi geçer. Sait Hoca’nın namaz kıldırdığı camiye 500 metre kala, kendisi gibi bisikletçi olan Sait Hoca’yı görünce frene asılır. (Sait Hoca Karaman’ın en hızlı bisiklet kullananlarından biriydi. Uzun yıllar bisiklete bindi.)
Muzaffer Can sorar, “Hani mevlit okuyacaktın?”
Sait Hoca cevap verir, “Mevlidi de okudum.”
Hem teravihi kıldırıp hem ardından mevlidi okuduğuna göre, jet imamlıkta Sait Hoca Karaman’ın birincisidir. Muzaffer Hoca’ya açık ara fark atmıştır.
İkinci rivayete göre, Muzaffer ve Sait Hoca’nın cemaatinden bir grup, Ramazan öncesi bir karara varırlar. Teravihin ardından İstasyon Parkı’nda buluşulup, çay içilecektir. Sonra gelen grup, ilk gelenlerin içtiği çay, kahve veya meşrubatın hesabını ödeyecektir.
Bu arada, bisiklet tutkunu olan her iki hocanın İstasyon Parkı’nda buluşacak olan cemaati de mobildir. Kimi bisikletli kimi motosikletlidir. Karaman’da javacıların egzozunun öttüğü günler olmalı.
Teravihin ilk günü Muzaffer Can ve motorize ekibi İstasyon Parkı’na gelir. Bakarlar ki Sait Hoca’nın cemaati ilk çaylarını çoktan bitirmiş. İlk günün hesabını Muzaffer Hoca’nın cemaati öder.
Ertesi gün Muzaffer Hoca teravihi hızlandırır. Ekip bisiklet ve motosikletlere binip kuş gibi İstasyon Parkı’na uçar. Bunca heyecan, bunca telaş, bunca yorgunluk boşa gitmiştir. Sait Hoca’nın ekibi ikinci çaylarını içmektedir.
Bu durum bir hafta devam eder. İlk çayların hesabını ödemek daima Muzaffer Hoca’nın cemaatine kalır. Cemaat yarıştan vaz geçme niyetinde değildir. Muzaffer Can ve ekibi bir teravih sonrası parka Sait Hoca’nın cemaatinden önce gelmiştir. Çaylar, kahveler, gazozlar ısmarlanır, garson ikinci bardaklar için masaya gelmeden Sait Hoca cemaatiyle boy gösterir.
Sait Hoca masaya yaklaşır, selamını verir ve bombayı patlatır:
“Hatırını kıramadığım cemaatten bir arkadaş mevlit okuttu. Ondan geciktik.”
Gecikme dediği beş dakika ya vardır ya biraz fazladır.
Bu hikâyeyi cami cemaatlerinin rekabeti veya yarışı olarak hiç düşünmedim. Bir arada olmanın, sohbet halkasında yer almanın lâtif hallerinden biri olarak gördüm. Terâvi-terâvih, dinlendirmek, soluklandırma demektir. Allah herkese dinlenebileceği güzel mekân ve aynı havayı solumaktan huzur bulacağı gönül dostları versin.
Uzun yaz gecelerinin terâvihlerini nasıl unuturum. Karaman’da sahura kadar açık kalan kahvehaneler ve çay ocakları olurdu. Güzel çay yapan çay ocakları, teravihten çıkan cemaate tavşan kanı taze çay yetiştirmekte zorlanırdı.
Gönül ne kahve ister ne kahvehane
Gönül sohbet ister kahve bahane.
Mazi bu dünyadaki cennetimizdir. Cemil Meriç’in ifadesiyle gönül kitabının gerçek kopyasıdır.