Karaman’ın hafızasıydı. Karaman’ın yerlisi olan herkesi künyesiyle sayardı. Bir hayli boyluydu. İki geniş omuzu arasında geniş bir alına sahip büyükçe bir baş taşırdı. Başı boynuna ağır gelmiş gibi öne hafif meyilli, sırtı uzun boyunu gizlemek ister gibi hafif kamburumsuydu. Açık teni, renkli gözü ve sarıya yakın açık kumral saçlarıyla yaşıtları arasında çok yakışıklı olmalıydı. Aramızdaki yaş farkı nedeniyle gençlik dönemini hatırlamam mümkün değil.
Keramettin Ünsay, 1935’te Karaman’da doğmuş. 4 Nisan 2021’de Ankara’da vefat etti. Allah rahmet eylesin. 20 Nisan’da 86 yaşına girecekti, ömrü vefa etmedi.
Keramettin Ünsay’ı ilk kez 1980’lerin başında Kızılay’daki ofisinde gördüm. Demek ki 45 yaşında imiş. En verimli, en zinde dönemleriymiş. Ben de 20’li yaşlarımın başındaydım. Bir yakınlık ve bir samimiyet kuracak ortamımız olmadı. Galiba serbest mali müşavirlik yapıyordu. Ünsay ailesi yabancımız değildi. Kız kardeşi Aysel Hanım, mahallemize gelin gelmişti. Rahmetli İrfan Yılmaz ağabeyle evlenmişti. Bize gelip giderlerdi. Yeğeni Osman Kahvecioğlu ilkokul arkadaşımdı. Adresini verdiler, tanışmamı önerdiler. Bir gün uğradım, kendimi tanıttım, Karaman’dan getirdiğim selamı ilettim. Otur demedi, dolayısıyla çay da ikram etmedi. Ayaküstü konuşmamız bir dakika sürmedi, ofisten ayrıldım.
Daha sonraki yıllarda da yolumuz kesişmedi. Nihayet ANKARAMANDER’de Sevgili İsmail Koz’un organize ettiği Aksakallılar Buluşması’nın müdavimleri arasında Keramettin Ünsay’ı gördüm. Hoş sohbet, üstelik konuşmayı seven biriydi, dernekte tanıdığım Keramettin Bey. Halbuki yıllar önce onu ilk kez gördüğümde, zihnimde soğuk, konuşmayı sevmeyen biri olarak yer etmişti.
Keramettin Bey 80’ininde, ben 60’ında iken bir kez daha görüşmek kısmet oldu. Kendimi yeniden tanıttım, 40 yıl önceki tanışmamızdan söz etmedim. Etsem hatırlar mıydı? Emin değilim. Belki onunla tanışmaya gittiğim gün özel bir işi vardı, belki bir konuğu gelecekti, belki bitirmesi gereken işi, yetişmesi gereken randevusu vardı. Bir mazereti olmalıydı diye düşünmüştüm.
ANKARAMANDER’in Mithatpaşa’daki binası aslında Karamanlılar için buluşup sohbet etmeye çok uygun. Kızılay’ın merkezinde; metroyla, Ankaray’la, toplu ulaşım araçlarının her biriyle gelinebilecek bir konumda. Buna rağmen maalesef toplanma mekânına dönüşmedi. Birkaç kez yapılan toplantıya da çok az kişi katıldı. İsmail Koz, Alanya’da yaşamaya başlayınca Aksakallılar toplantıları da sona erdi.
Emekli olduğum dönemlerde ANKARAMANDER’e uğradığımda görüştüğümüz Keramettin Bey ile yine aynı yerde iki kez daha sohbet imkânı buldum. Çok sayıda fotoğraflarını çektim. Bu fotoğrafların tamamı ANKARAMANDER’in bilgisayarına yüklendi. Aksakallılar toplantısına katılan herkesin fotoğrafını çekmeyi de ihmal etmemiştim. Maalesef hiçbirini kendi arşivime aktarmamışım. İnşallah duruyordur. Yaşıtları arasında çok mutlu görünüyordu. Yüzündeki tebessümü hiç kaybolmadı, espriler yaptı, çocukluk ve gençlik günlerini anlattı.
Rahmetli Yılmaz Babaoğlu gibiydi; Karaman’a ait bilmediği, Karamanlı olup tanımadığı kimse yoktu. Kimsenin okuyamadığı eski el yazması kitapları, bir kelimenin ışığında sökmeyi başaran hafızlar gibi, o da bir ismi duymaya görsün, o kişinin sülalesini anlatacak kadar biliyordu.
Yaşıtları, hatırlayamadıkları bir olay veya bir kişi olduğunda “Keramettin bunu sen bilirsin, Keramettin bunu sen tanırsın, Keramettin bunu sen hatırlarsın” dediklerinde sözü alıyor, detayına kadar anlatıyordu. Özellikle bir kişinin adı geçtiğinde başlar yine Keramettin Ünsay’a çevriliyor, o da şeceresini sayıyordu. Süper hafızaya sahipti. Anıları belleğinde çok canlıydı.
Keramettin Bey’e, “Sizdeki anılar birkaç roman yazdırır. Sizinle röportaj yapmak istiyorum” demiştim. Henüz KAREV dergisini çıkarmaya başlamamıştık.
Çok mutlu oldu. Gün ve mekân kararlaştırmadık. Sonra telefonu geldi, “Bana müsaade. Çocuklar beni almaya geldi” diyerek, zengin kalkışı yaptı. O gün rahatsızlığından da bahsetti.
Sonra Aksaçlılar bir daha toplanmadı, bazı toplantılara da Keramettin Bey katılmadı. Hasta olduğunu duyduk, evinde ziyaret etmeyi planladığımız ilk kişiydi. O kısacık sohbetinde bile bana neler neler anlatmıştı. Türkiye Cumhuriyeti’nin, bana göre, en verimli Milli Eğitim Bakanı, Türkiye Cumhuriyeti’nin her kuşakta derin izler bırakan kültür adamı, oğlu Can Yücel’in “Ben hayatta en çok babamı sevdim” diye şiir yazdığı Hasan Ali Yücel’le aynı odayı paylaşmış, onunla sohbet etmiş. YÖK’ün kurucu babası, hocaların hocası Prof. Dr. İhsan Doğramacı’yla çalışmış, YÖK’te Denetleme Kurulu üyeliği yapmış.
Bu kadar mı? Elbette çok daha fazlası. Eğrisi, yamuğu olmayan dosdoğru bir adam. Danıştay’da Tetkik Hakimlik yapmış, 1970’lerde siyasete girmek istemiş, ailesinin rızası olmayınca milletvekilliğine adaylığını koymaktan vaz geçmiş. Türk Tarih Kurumu’nda muhasebecilik yapmış. Ankara’daki 1980’de kapatılan ilk Karamanlılar Derneği’ni kuran gençler arasında yer almış.
Konya Selçuk Üniversitesi’ne bağlı olarak Karaman’da açılan ve bugünkü Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi’nin temeli olan Meslek Yüksek Okulu’nun açılışını dönemin rektörü Prof. Dr. Halil Cin ve hemşehrimiz Prof. Dr. İbrahim Hulusi Güngör hocalarla birlikte yapan üçüncü kişidir, Keramettin Ünsay.
Edebiyat zevki olan, ezberden şiirler okuyan ve Türk Sanat Müziğine meftun Keramettin Ünsay’la röportaj yapamadım. Hayat ertelemeyi affetmiyor, ertelediğiniz hiçbir işin daha sonra yapılmasına izin vermiyor. Benim için hep böyle oldu. Araya kovit 19 girince, zorunlu eve kapanma hali, bir çok planı suya düşürdü.
Çocuklarından, özellikle kızından söz ederken gözlerinin içinin parladığını hatırlıyorum. Zihnimde tuttuğum notlar bu kadar. Bir deftere yazmamışım, nasıl olsa röportaj yapıp, fotoğraflarıyla bir makale yazacaktım. Böyle bir amacım vardı. Olmayınca olmuyor.
Pandemi vardı, yağmur sicim gibi yağıyordu. Keramettin Ünsay, Beysukent’teki evinin yakınındaki Ahmet Hamdi Akseki Camisi’nde kılınan cenaze namazından sonra Karşıyaka Mezarlığı’nda toprağa verildi. İnançlı bir insandı, onurlu bir insandı. Sohbetine doyum olmayan bir Karamanlıydı. Karaman ağzını hiç unutmayanlardan ve öyle konuşanlardandı.
Allah rahmet eylesin, eşi Hasibe Hanıma, çocukları Özlem, Mehmet Ali ve Murat’a, kardeşleri Nurettin, Yılmaz, Abdurrahman, Aysel, Selahattin, Fatma ve Kevser’e, yakınlarına ve sevenlerine başsağlığı ve sabırlar dilerim.
İnşallah bir gün KMÜ tarihi yazılırken ismi unutulmaz. Karaman Meslek Yüksek Okulu’nun açılışındaki belge niteliğinde olan fotoğraf KMÜ arşivinde yoksa Ünsay ailesinden istenebilir. KMÜ Rektörü Prof. Dr. Namık Ak Hocam vefayı bilen insandır. KMÜ adına Ünsay ailesine başsağlığı mesajı iletmenin vefa gereği olduğunu hatırlatırım.