“İnsan doyumsuz, bencil yaratıldı.”
(Mearic Suresi 19. Ayet)
Son on günde en çok duyduğunuz söz öbeği ne oldu? Sosyal medyada en çok paylaşılan içerikleri, televizyon programlarında konuşulanları, eşiniz ve dostunuzla telefon muhabbetinizi hatırlayın. Önce korona sonra yeni yıl olmuştur.
İnsanoğlu hep bekler, beklenti içindedir. Hep alacaklıdır. Hayattan ve herkesten. Bu durum genetiğimizle ilgili olabilir. 2020 sona ermeden 2021’e umut bağladık. Hepimiz yeni yılı, ondan bir şeyler umarak bekledik.
“Yeni yıl, bize sevgi getir, barış getir, sağlık getir, huzur getir, para getir, getir, getir, getir…” cümleleri uçuştu tepemizde. 2021’den beklentiler sağanak oldu. Birkaç gün sonra bu sağanağın hasarlarını, yaralarını içten içe sarmaya başlayacağız.
Hep bir şeyler istiyoruz, hayattan, talihten, şanstan, dünyadan, yeni yıldan. Yeni yıl gelecek ve bize, bizim siparişlerimizi teslim edip gidecek. Mübarek, sanki kargo şirketinin motosikletli elemanı.
Her şeye kendimizden, kendi içimizden baksak. Hayattan, dünyadan, şanstan istediğimiz şeylerle bizim verebileceğimiz şeyleri takas etsek… “Bu yıl daha cömert, daha fedakar, daha çalışkan, daha iyi, daha sevecen, daha dürüst, daha ahlaklı olacağım” desek ve bunlar için emek versek…
Yılların bize bir şeyler getirme, bizlerden bir şeyler götürme gücü mü var? Zaman kavramıyla onun parçacıklarından olan yılları karıştırmamak gerekir. Biz, bize verilen ömür içinde hamlıktan olgunluğa geçmek için çaba gösteririz. Her ne kazanmış ya da kaybetmişsek kendi eylemlerimizin sonucudur. Bunların yıllarla ilgisi yoktur.
“Bu yıl daha iyi olacağım, daha çok okuyacağım” demek varken, bizim kendimize çeki düzen vermemiz için yaratıcının aynalarından biri olan zamanın bir noktasından yaşam konforu beklemek akla aykırıdır.
Yeni yıl hiçbirimize yenilik getirmeyecek. Her yeniliği biz kendimiz inşa edeceğiz. Her gün yeni bir güneşe, yeni bir dünyaya göz açtığımızı unutmayalım. Her gün yeni bir başlangıçtır. Umut içimizde yeşerttiğimiz fidanlardır. Her günün yeni bir gün olduğunu unutup, yeni yıla bel bağlamak noksanlıklarımızdan biri olmasın?
Ankara’da bir süredir günlük güneşlik bahar havası hakim. Böyle olduğu için günün bir vaktini terasta geçiriyorum. Dört yaşındaki oğlum Hasan Sadi yanıma geldi. Salıncağa bindi, bulutlara bakarak onları değişik yaratıklara benzetmeye çalıştı. Bu oyunu çok seviyor. “Bulutlar niye burada baba?” diye sordu.
Kucaklayıp salıncaktan indirdim. Baba koltuğuna, yanıma oturttum. “Bu bulutlar ikimiz için. Şimdi sadece sen ve ben bunlara bakıyoruz. Allah bunları bize gönderdi. Gökyüzünü bizim için maviye boyadı. Ormanı bizim için yarattı. Bizim haberimiz yokken ağaçları yeşile boyadı” diyerek, uzun uzun anlattım.
“Bu güzel hava ikimiz için” cümlelerimden sonra yerinden kalktı, camı açık teras aralığından ellerini ve başını dışarıya uzattı, bir süre öylece tuttu. Sonra “Baba soğuğu kokladım. Çok güzel. Sen de kokla” dedi.
Dediğini yaptım. Güneşe rağmen içimi ürperten soğuk havayı soludum. Soğuğun kokusunu alamadım ama esintinin bedenimde bıraktığı hazzı iliklerime kadar hissettim.
Yeniden salıncağına geçen ve yavaş yavaş sallanan oğlumun gözleri hala bulutlardaydı. Bir süre sonra o meraklı gözler kapandı ve derin bir uykuya daldı. Hayat bu olmalı. Biraz seyir, merak, tefekkür ve uyku.
Hazreti Mevlana’yı anmadan geçmeyelim:
“Her gün bir yerden göçmek ne iyi,
Her gün bir yere konmak ne güzel.
Bulanmadan, donmadan akmak ne hoş,
Dünle beraber gitti cancağızım
Ne kadar söz varsa düne ait
Şimdi yeni şeyler söylemek lazım.”
Ahmet Tek