Van’ın Bahçesaray İlçesi’ndeki çığ faciası Türkiye’yi yasa boğdu. Benim de yüreğimi dağladı. Çığ altından yaralı kurtarılan Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın Başdanışmanı ve eski Van Milletvekili Gülşen Orhan’ı, babasını ve Bahçesaray’da onlarca kişiyi tanıyan biri olarak derin acı duydum.

Karaman’da beni en çok üzen şey, bazı kişilerin, ki bunlar çoğunluğu ele geçirmiş olabilirler, çamur atma, iftirada bulunma, arkadan konuşma, gıybet ve kendisi dışındaki insanlar için aşağılayıcı, hakaret içerikli konuşma alışkanlıklarıyla karşılaşmak oldu.

HER İFTİRA HASAR VERİR.

Bir mezar kazıcı vardı. Uzun ömürlülerdendi. Bir gün, bir mecliste, bir meraklı kişi ona sordu: “Mezarlıkları yurt edindin. Hayatını mezarlar arasında ve mezar kazıcılığı ile geçirdin. Bu koca kabristanda terinin düşmediği mezar yoktur. Bize bir şey söyle. Seni şaşırtan bir şeyi bize anlat.”

“Türbe yapmışlar” diye, tutturdu. Mantığım almıyor. “Yanlışınız olmalı” diyorum. Israr ediyor; “Türbe, türbe” diyerek, tekrarlıyor.

Milli Mücadele’nin öncülerinden, İstiklal Marşı yazarı Mehmet Akif Ersoy’la vatan haini yaftası yiyerek Fransa’ya kaçmak zorunda kalan ve Paris’te hayatını kaybeden sanatçı Ahmet Kaya’nın ortak yönü var desem, biraz daha ileri giderek, ikisinin ortak çalışması var desem, inanır mısınız?…

Orhan Veli’nin “Dedikodu” şiiri şöyle başlar:

Güney Kore’de 2004’de Hyundai fabrikasında test sürüşü yapan Başbakan Erdoğan, o gün hayal ettiğini 15 yıl sonra görmenin mutluluğunu tattı.

Yarım asrı geride bırakan neslimizin anıları arasında ilk kez bindiği otobüs ve o gün hissettiği duyguları vardır. Nasıl olmasın? Karaman’da 1970’lere kadar otomobil sayısı bir elin parmaklarını geçmezdi.

(Aralık 2019)