Cahit Sıtkı Tarancı, Otuz Beş Yaş şiirinde;
“Gökyüzünün başka rengi de varmış!
Geç farkettim taşın sert olduğunu.
Su insanı boğar, ateş yakarmış!”
diyor ya…
Ben de 60’ında öğrendim, çalgının boşu, insanın dolusunun makbul olduğunu.
Bağlama yapımını izlerken ustadan duydum:
“Bağlamanın sesinin çıkması için önce seçilen ağacın içini boşaltmak gerekir.”
Davul, zurna, tulum aklıma geldi.
Usta iç sesimi duymuş olmalı;
Heceleye heceleye seslendi:
“İyi ezgi duymak isteyen çalgının boşuna, insanın dolusuna kulak versin.”