Karaman’ın Yeşildere Köyü’ndeki Eğlicöz mevkisinde yer alan, yaşları 600-700 civarında tahmin edilen ve Yunus Emre Ağaçları diye adlandırılan meşeler için Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü ile Orman İşletme Müdürlüklüğü ekipleri adeta seferber oldular.
Yeşildere’nin son Belediye Başkanı İbrahim Koçak’ın bilgilendirmesi üzerine karamandan.com’a yazdığım “Karaman’da Yunus Emre Ağaçları Olduğunu Hiç Duydunuz mu?”, “Bir Tecavüz İhbarı” ve “Kıymayın, Kıydırmayın” başlıklı makalelerimde, Yeşildere’deki İsmail Hacı Tekkesi ile Eğlicöz mevkindeki ormanlık alanı ve buradaki asırlık meşeleri gündeme getirmiştim.
Güzel gelişmeler oluyor.
Bu konudaki ilk makaleyi yazdığım 6 Şubat’tan bu güne ilk olarak Yunus Emre ağaçları adıyla anılan bölgede Orman İşletme Müdürlüğü ön tespit yaptı. Daha sonra Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü ekipleri harekete geçti. Bölgeye ekiplerin geliş gidişleri devam etti.
Bölge için dikkat çektiğim ilk konu Yunus Emre Emre ağaçlarının “Anıt Ağaç” statüsüne alınmasıydı. İkinci konu, ağaçlandırılması için Yeşildere Belediye Meclisi’nin aldığı kararla Orman Genel Müdürlüğü’ne devredilen 400 hektar alanın traverten ocaklarının tasallutundan kurtarılmasıydı. Üçüncü konu ise İsmail Hacı Tekkesi ve çevresinin düzenlenmesiydi. Tel örgüler yer yer sökülmüş, beton direkler devrilmiş, çevre bakımsızlıktan içler acısı haldeydi.
Kayserili bir firmaya ait olduğu belirtilen traverten işletmesinin asırlık meşelere büyük zarar vereceği görülmüştü. Traverten çıkarılırken iki dev ağaç gövdelerinden zarar görmüş, kuruma tehlikesiyle karşı karşıyaydı. Bazı meşelerin kökleri de devrilen kayaların arasında kalmıştı.
Tehlike bununla da bitmemiş, yıllar önce binbir emek ve servet dökülerek ağaçlandırılan vadinin traverten çıkarılması için mevcut firmaya tahsis edileceği iddiası geldi kulağıma.
Karaman Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü’nden iki harita mühendisi 2 Şubat 2021 tarihinde Eğlicöz’de anıt ağaç vasfına uygun olabileceği değerlendirilen meşelerin koordinatlarını tespit etti. İnşallah Eğlicöz mevkisinde kısa sürede sonuç alınır. Bu konuda ilk destek eski Belediye Başkanı Ertuğrul Çalışkan’dan geldi. Çalışkan, görev pozisyonu gereği kısa sürede çok kişiye ulaştı. Bazı dostlar da devreye girerek, çalışmaların hızlandırılmasına katkı verdiler.
Ereğli İlçesi’nin 1980’li yıllardaki Belediye Başkanı ve ANAP hükümetlerinin değişmez bakanı (Çevre ve Şehircilik Bakanlığı da yapmıştır) Ali Talip Özdemir, Yunus Emre Ağaçları konusunu duyunca kayıtsız kalmadı, İstanbul’dan ses verdi.
Sayın Özdemir, İbrahim Koçak’a gönderdiği mesajda, Ereğli Belediye Başkanlığı döneminde Yunus Emre’nin Karamanlı olduğu fikrini savunduğunu belirterek, “Koca Yunus Karamanlıdır” yazmış. Sayın Özdemir Yunus Emre’nin “Ben gelmedim kavga için / benim işim sevgi için / Gönüller dost evi için / Gönüller yapmaya geldim” dizlerini göndermiş ve iletisini “Yunus, Karaman’dan 8 asır önce tüm dünyaya bu dostluk ve sevgi mesajını vermiştir” cümlesiyle bitirmiş.
Aynı dönemlerde Ali Talip Özdemir’le TBMM çatısı altında görev yapan, Karamanlı seçmenin oylarıyla milletvekili seçilen hemşehrilerimiz vardı. Onların bu işlere bakacak, katkı sağlayacak güçleri olmasa da Sayın Koçak’a veya Yeşildere’ye söyleyebilecek iki kelimelik mesajları da mı yok Allah aşkına.
Bu arada, Yunus Emre’nin dedesi İsmail Hacı’ya ait mezar ve tekkenin bulunduğu alanda hummalı bir çalışma başlatıldı.
Dozerler ve iş makineleri çalışıyor. Devrilen direklerin yerine yenileri dikildi, bazı direkler yenilendi. Zarar gören tel örgülerin yerine yeni çit çekilirken 350 beton direk kullanıldı. İş makineleri, toprağı fidan dikimine uygun hale getirmek için çalışmalarını sürdürüyor.
Yunus Emre ağaçlarını yazdığım ilk makalenin üzerinden bir aya yakın zaman geçti. Maalesef bu süre zarfında yerel basından bir gazeteci, TEMA başta olmak üzere STK’lardan tek bir kişi merak edip, yarım saatte ulaşabilecekleri yere gitmedi. Yunus Emre slogancılarının, festival goygoycularının, maytapçıların sesleri çıkmadı. Karaman’ı ve Yunus Emre’yi çok seviyoruz. Ama sevgimizi gösteremiyoruz. Eli taşın altına koymaktan vaz geçtim, merak ederek başını çevirip bakma zahmetine katlanan bile yok. Bizim sevgimiz dilimizde, emeksiz, gayretsiz bir sevgi.
Bu ülkede bir ağacı kestirmemek için barikat kuran köyler var. Bizde ise dilekçe yazmaya üşenen muhtar. Gerçekten bu kadar umursamaz mıyız? Neme lazımcı mıyız?
Ağaçlar İbrahim Koçak’ın bahçesindeki ağaçlar değil. Atalardan, Karaman Ovası’na 600-700 yıl öncesinden yadigar. Sahip çıkılsın diye feryat edilen alan, Karaman’ın öz malı. Belki bir gün kamuya emanet edilmiş hazinelere de kendi malımız gibi sahip çıkmayı öğreniriz.
Ahmet Tek