Karaman’ın Yeşildere Köyü yakınlarında, Yunus Emre’nin dedesine ait olduğuna inanılan bir tekke vardır: İsmail Hacı Tekkesi.
Karaman – Ereğli güzergâhında, Karaman’a 25 kilometre uzaklıkta olan İsmail Hacı Yaylası, vakfiyelerde ve arşiv kayıtlarında “Evlad-ı İsmail Hacı Köyü” olarak geçer. Yunus Emre’nin dedesi İsmail Hacı, cemaati ile beraber Horasan’dan gelmiş, Karamanoğlu II. İbrahim Bey’den Yerce isimli bu yeri satın alarak yerleşmiştir.
Bu gün, o köyden geriye bir tekke ile İsmail Hacı’nın türbesi ve hece taşı bile olmayan bir mezarlık kalmıştır. Tekkenin ortası mescittir. Mescidin sağında zikir odası, misafirhane ve kahve ocağı, solunda da ahırlar vardır. Bazı kaynaklarda, Yunus Emre’nin bu tekkenin şeyhi olan dedesi İsmail Hacı’dan ders aldığı belirtilmiştir.
İsmail Hacı Türbesi 2007 yılında Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın katkılarıyla restore edilmiş. Pırıl pırıl, tertemiz bir yer yapılmış ve Karaman’a İl Özel İdaresi’ne emanet edilmiştir.
Meramım, İsmail Hacı ve Tekkesi’ne ait bilgi aktarımı değildir. Bu yazı, bir tecavüz olayına tanıklığımın sonucu olarak ilgililere ihbarda bulunmaya yöneliktir.
Yeşildere köy statüsüne dönüştürülmeden önce, beldenin son belediye başkanı olarak görev yapan İbrahim Koçak, İsmail Hacı Tekkesi’ne de gözü gibi baktı.
Sayın Koçak, Tarım ve Orman Bakanlığı Çölleşme ve Erozyonla Mücadele Genel Müdürlüğü’nden 10 bin adet fidan temin ederek, İsmail Hacı Tekkesi çevresini ağaçlandırdı. Tekkeye yol açıldı, elektrik getirildi ve yol güzergahına bölgeye uyum sağlayan türde fidanlar dikildi. Bölge, beton direkler çakılarak tel örgü çekilmek suretiyle koruma altına alındı.
Bununla yetinilmedi; sondaj yapılarak 200 metre derinlikte su bulundu. Damla sulama sistemi, motopomp ve sulama için gerekli teknik donanım sağlandı. Türk Dil Bayramı ve Yunus Emre’yi Anma Törenleri kapsamında burası toplanma yeri oldu. Tuvalet ve çeşme yapıldı. Belediye Başkanı İbrahim Koçak, konuklarını burada ağırladı, ramazanlarda belde halkına burada yemek verdi.
İbrahim Koçak, geçtiğimiz günlerde telefonla aradı. “Kovit yüzünden evden çıkmıyorsun. Sana İsmail Hacı Tekkesi’ni gezdireceğim” dedi. Direksiyonu değerli eşine verdi, kendisi elindeki cep telefonuyla bana rehberlik etti. İsmail Hacı Tekkesi’ne giden güzergahta kurumuş, kırılmış fidanlar, yıkılmış beton direkler, kesilmiş tel örgüler gördüm.
İbrahim Başkan’ın gözleri dolu dolu oldu, konuşacak dermanı kalmadı ve sustu. Sözün bittiği yer dediğim anda tekkeye ulaştık. Meğer sözün bittiği yere yeni gelmişiz. Çeşmenin musluğunu kırarak sökmüşler, su sağlayan plastik boruyu parçalamışlar, yalakları pisletmişler, tabelaları tahrip etmişler.
Binbir emekle yapılan, bu ülkenin kıt kaynaklarından parası ayrılan ve halkın korumasına emanet edilen bu tür yerleri yakıp yıkmaya, kırıp dökmeye yeminli bir vandal sürüsü var. Acaba diyorum, ülkenin her yerinde, parklara, bahçelere, okul sıralarına, toplu taşım araçlarının koltuklarına, ağaçlara, kuşlara, emek ürünü her değere zarar vermekten zevk alan bu güruh, Moğol istilası döneminin kalıntıları mıdır?
“Gökçe Çamlığı’na musluk dayandıramıyoruz” diye yakınan bir yöneticiyi dinlerken de aynı düşünce zihnimden geçmişti. Sahi bu insanlar bu toprakta nasıl hayat buluyor? Kamu malına el uzatan, kamu malından nemalanan ve kamu malına zarar veren herkesi aynı kefede görürüm. Ruh halleri, ahlaksızlıkları, vandallıkları, kul hakkına riayet etmemelerine bakarak aynı soysuz genleri taşıdıklarını düşünürüm.
Bölge İl Özel İdaresi’nin sorumluluğunda imiş. Acaba İl Özel İdaresi’nden bir görevli İsmail Hacı Tekkesi’ne en son ne zaman gitmiştir? Yeşildere’nin bir muhtarı yok mudur? “Sahip çıkalım emanetlerimize” diyen vicdanlı köylüler nerdedir?
Konya Orman Bölge Müdürlüğü’nün web sitesinde beş yıl önce yazılmış yazı şöyledir ve hala yerinde durmaktadır:
“Karaman Orman İşletme Müdürlüğü çalışma sahası içerisinde bulunan Karaman ili Merkez ilçesi Yeşildere Köyü sınırları içerisinde yer alan Yunus Emre’nin Dedesi İsmail Hacı türbesinin de bulunduğu İsmail Hacı Tekkesi ve Mezarlığında ağaçlandırma çalışması yapılarak sedir, karaçam, ıhlamur, mazı, çınar, akçaağaç, dişbudak ve mavi selvi türlerinden bin 150 adet fidan Yeşildere köylülerinin katılımıyla toprakla buluşturuldu.”
Karaman Orman İşletme Müdürlüğü’nün sorumluluğu sona mı ermiştir? Karaman’ın içinde kalan ve kent ormanı vasfına uygun Hakkı Teke Ormanı’ndaki kel tepeleri görmeyen, yıllardır bölgedeki sorunu çözemeyen, halkın bölgede ağaçlandırılmasını istediği yerlere hükmü geçmeyen bir idare, bir işletme…
Çiçeği burnunda bir Orman İşletme Müdürümüz var. Karaman’ı ve bölgeyi yeni tanıyacak. Sayın Ali Özgür Gümüş, şöyle bir çıkın, bir dolaşın. Bu yılın Yunus Emre yılı olduğunu biliyor olmalısınız. Yunus Emre’nin dedesine ait tekkeyi bir görün. İlk kez duyduğum müthiş bir bilgiyi birkaç gün önce buradan yazdım. Haberiniz bile olmadığını düşünüyorum.
O yazıda, Yeşildere’de 600-700 yaşında meşe ağaçları olduğunu, bunların Yunus Emre Ağaçları olarak adlandırıldığını belirttim. Keşke okusaydınız. Hakkı Teke Ormanı dosyasına bakma fırsatı buldunuz mu?
Karamanlı kendine, kendine emanet edilenlere gözünün içi gibi bakmak mecburiyetindedir. Kendine sahip çıkmayan bir kente sahip aramak beyhudedir.
Yunus Emre yılı için hazırlıklar yapıyoruz ya, birileri de “daha önce yapılanlar ne durumda” diye bir dosya hazırlasa en hayırlı işi yapmış olur. Mevcudu korumak ve onlara sahip çıkmak, yeni şeyler yapmaktan zordur. Ayinesi iştir kişinin, lafa bakılmaz.
Ahmet Tek
(Devam edecek.)