Karasakal Hoca kürsüden cemaate sesleniyor: Bir iş makinesi çukur kazsa etrafında hemen bir kalabalık toplanır. Öylece durup çukura, çukurdan çıkan toprağa bakarlar. Bu insanlar o çukura neden gözlerini bile kırpmadan bakar? Çukurdan çıkacağını sandıkları bir hazine mi var?”
Karasakal Hoca’yı çok iyi tanıyanlardan değilim. Ama Demirciler Camisi’deki vaazlarının bazılarını dinledim, dost meclislerinde birkaç sohbetine katıldım.
Karasakal Hoca’nın benzetmeleri, bazı olaylara yaklaşımı etkili olmalı ki, bunca yıldan sonra bile hatırlıyorum. Karasakal Hoca her şeyi sade, basit ama akılda kalıcı şekilde anlatırdı.
Ne zaman çukurlu bir cümle duysam Karasakal Hocayı hatırlarım. Ne zaman Kanal İstanbul projesi tartışmalarını duysam, ne alakası varsa, Karasakal Hocamın tasvir ettiği çukur ve çukurun kenarına toplanmış, bön bön bakan kalabalık gözümün önüne gelir.
Kanal ayrı şey, çukur ayrı şey. Yazımın konusu da zaten Kanal İstanbul değil.
Her şeyin çukuru ve çürüğü olur. En çok da insanın. Doğanın yasasıdır, çukur düşüklük, çürük kokuşmuşluktur.
Necip Fazıl Kısakürek’ün söylediği rivayet edilen bir hakareti hatırlatmak isterim:
“Sana alçak bile diyemem, çünkü alçaklığın bir irtifası var. Sen olsan olsan çukur olursun, çukur.”
Necip Fazıl’dan başladık, onunla devam edelim. Bu kez Sakarya Türküsü’nden gelsin:
“Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir.”
Her şey çürür, zaman, anılar, vicdan, umut, ahlak, duygu, akıl, beden. Ekmek, et, ot…
Bir bütün olarak, şahsiyet ve karakter olarak insan çürür. Bunca çürümenin içinde toprak çürür, su çürür, hava çürür, dünya çürür.
İnsanı çürüten şey çoktur; Adaletsizlik, atalet, tembellik, duyarsızlık, liyakatsizlik, vurdumduymazlık, boşvermişlik, adamsendecilik, ahlaksızlık, vicdansızlık, akılsızlık, bencillik, hainlik, cimrilik, haksızlık, insafsızlık, nankörlük, vefasızlık, görgüsüzlük, yüzsüzlük, nezaketsizlik, korkaklık, edepsizlik, huysuzluk, arsızlık, kalleşlik, sahtekarlık, sevgisizlik, saygısızlık, yalan, dolan, kibir, gurur…
İnsanı dirilten şeylerin zıddı ne varsa, insan ondan çürür.
İnsan öldükten sonra, yaklaşık 30 dakika içinde vücut refleks vermez olur. Kasların gevşemesi sonucu ağız ve göz kapakları açık kalır. Boşaltım sistemi tamamen gevşer; idrar ve sperm akıntısı oluşur.
Ölümden sonraki 10 saat içerisinde vücut kaskatı kesilir. Ölüm anından sonra ceset, saatte ortalama bir derece soğur. Vücut ısısı bir günde 24 derece düşer.
Ölümden bir gün sonra vücut çürümeye başlar. İlk çürüyen organlar göz, beyin, mide ve bağırsaklardır. En geç çürüyen kısımlar ise kalp, mesane, böbrek ve rahimdir. Kasların kemiklerden sıyrılıp dökülmeye başlama zamanı kırkıncı güne rastlar.
Bu çürüme, ölümle gelen çürümedir. Doğa, burada herkese eşit davranır. Ölümün eşitlediği ve kimseye iltimas geçmediği bu gerçeklik, yaşamın içinde farklı bir yüzle karşımıza çıkar.
Bir canlı varlık olarak hayatını idame ettirmek için her işlevi yerine getiren bireyin çürümesi zihinsel aktiviteyle
başlar.
Düşünsel yetersizlik, insan karakterini çürüten temel etkendir. Çürüme bir kez başladı mı, geriye dönüş adeta imkansız hale gelir. Çürümeyle insanı insan kılan nitelikler kaybolur. Çürümenin bulaşıcılığı toplumsal kokuşmaya neden olur.
Tolstoy’un ‘İnsan Ne İle Yaşar’ adlı kitabından ilhamla, ‘İnsan Ne İle Çürür?’ sorusunun yanıtı, çürümeden kim ne anlıyorsa, anladığı kapıdan girer. Çürümeye inanmayanlar ise, çürümüşlüğün ortaya çıkardığı kokuya mahkûmdur.
Ahmet Tek