Milli Mücadele’nin öncülerinden, İstiklal Marşı yazarı Mehmet Akif Ersoy’la vatan haini yaftası yiyerek Fransa’ya kaçmak zorunda kalan ve Paris’te hayatını kaybeden sanatçı Ahmet Kaya’nın ortak yönü var desem, biraz daha ileri giderek, ikisinin ortak çalışması var desem, inanır mısınız?…
Mehmet Akif Ersoy, benim kahramanlarımdan. Hayatını en ince ayrıntısına kadar okuduğum bir büyük insan. Benim zihnimde Mehmet Akif, edebi yönünden çok, hayata bakışı, insanlarla ilişki biçimi, inancı, vatan sevgisi, dürüstlüğü ile yer almıştır.
Sinemacı olsam, ilk filmim Mehmet Akif olurdu. Bu cümleyi yüzlerce kez kullandım, birkaç kez de yazdım. Onunki öyle bir hayat ki, 63 yıllık ömrüne sığdırmadığı bir şey bırakmadı.
Akif, Baytar ve Ziraat Mektebi’ni birincilikle bitirip mesleğe veteriner hekim olarak başladı. Daha sonra gazeteci, hafız, vaiz, şair, Kur’an mütercimi, öğretmen, siyasetçi ve bir entelektüel olarak yaşamın her alanında iz bıraktı. Neyzen Tevfik’ten ney dersleri bile aldı.
Yaşadığı döneme göre, çok hareketli günler geçirdi. Bir yere yerleşip ömrünü orada doldurmadı. İstanbul’da doğup büyüyen Akif, Berlin’den Necid çöllerine, Şam’dan Beyrut, Kahire ve Medine’ye kadar birçok şehir gördü.
Milli Mücadelenin bayraktarı oldu. Balıkesir Zağanos Paşa Camisi’nden Kastamonu Nasrullah Camisi’ne kadar birçok camide vaaz verdi. Ankara’da TBMM’nde milletvekilliği yaptı. Tacettin Dergâhı’nda İstiklal Marşı’nı yazdı. Kendisine verilmek istenen servet değerindeki ödülü almadı. Bağış yapılmasını istedi. Üstelik parasızlıktan, Ankara’nın soğuk kış günlerinde her yere yürüyerek paltosuz gidiyordu.
Mehmet Akif’in onurlu, haysiyetli yaşam serüvenini bilmek, hepimizin boynunun borcu olmalı. Özellikle Mısır’dan Türkiye’ye döndükten sonraki günleri, hastalığı, vefatı, cenaze töreni ile ilgili gerçekler, yürek dağlayıcıdır.
Mehmet Akif’i ilkokul öğrenciliğimden itibaren dedem yerine koydum. Geride bir kare bile fotoğrafı olmadığı için, babamın bile yüzünü hatırlamadığı Çanakkale şehidi dedemin yeri ayrı olmuş. Şehit dedenin torunları olarak onun yüzünü hiç hayal edemedik. Ama ben Mehmet Akif’i görür görmez sahiplendim. “İşte, dedem bu” dedim.
Akif Dedeme sevgim hiç azalmadı. Onunla ilgili ne yazılmışsa okumaya çalıştım. Doğruluğu, sözüne sadakati, dostlarına vefası, o mahzun ve mahcup hali ve hayata karşı tarzına hayranlığım yaşımla beraber arttı.
Allah’ın bana en güzel ikramlarından olan ikizlerimin doğumu, Akif’in ölüm yıldönümünde oldu. İkizlerimden erkek olana Akif adını koydum.
Akif’in Safahat’ı her bölümüyle bir olayı tasvir eder. Bazı şiirleri, olayın fotoğrafını çekmiş gibidir; her ayrıntıyı içerir.
Akif’in şiirlerinden bestelenenler de olmuştur. “Bülbül” en çok bilinenidir. Benim en sevdiğim şarkı ise Şerif İçli’nin bestelediği güftesi Mehmet Akif’e ait şu eserdir:
“Ezelden aşinanım ben, ezelden hem zebanımsın
Beraber ahde bağlandık ne olsan yar-i canımsın
Ne olsan zerrenim, kalbimde hala çarpar esrarın
Gel ey canan, gel ey can, kalmasın ferdaya didarın.”
&*&*&*
Ahmet Kaya, 1980’lerin yetiştirdiği ve kendine özgü bir söyleyişle dikkatleri üzerine çeken bir sanatçı oldu. Ahmet Kaya, 1985 yılında ilk kasetini çıkardı. Henüz 12 Eylül’ün koşullarının egemen olduğu günler. “Ağlama Bebeğim” adı verilen kaset sakıncalı bulundu. Hukuki mücadele sonucu Danıştay kasetin satışa sunulabileceğine hükmetti.
Henüz kimselerin tanımadığı 28 yaşındaki gencin “Ağlama Bebeğim” adını verdiği çalışması 450 bin adet sattı. Müzik dünyası, Ahmet Kaya’nın tarzını açıklamakta zorlandı. Bir grup devrimci arabesk, bir grup ise protest müzik demeyi tercih etti.
Ahmet Kaya’nın rekor satış yapan kasetinde Sabahattin Ali’nin, Arif Damar’ın ve Ahmed Arif’in şiirlerinden besteler vardır. Kasetin son şarkısı, “Uğurlar Ola” adıyla yer almıştır. Sarıkamış’ı anlatır. Eserin bestecisi Ahmet Kaya’dır. Güfte ise Milli Şairimiz Mehmet Akif’e aittir.
Biri 43, diğeri 63 yaşında hayata veda eden iki insanı buluşturan zemin, evrensel dil kabul edilen müzik olmuştur.
Ahmet Kaya’ya Akif’in bu şiirini nasıl bulduğunu, niye bu şiiri seçtiğini, hangi duygularla bestelediğini sormamış olmaktan öyle pişmanım ki.
Zamanın ruhu kişiyi de, eseri de etkiler. Vatan hainliğiyle vatanseverlik arasındaki ince çizgiyi ve derin uçurumu ise, dönemin insanlarına sormak yerine, sonraki kuşaklara bırakmak lazımdır.
Dünyada ve ruhumuzda iz bırakan çok az insan olur. Keşke kıymetlerini bilebilsek.
Ahmet Tek